Model F415 został ukończony późnym latem 1959 roku i był testowany przez Boba Saida, Piero Drogo (późniejszego projektanta modelu), Jo Bonniera i Scarlattiego.
Tec-Mec F415 był rozwinięciem modelu 250F i został zbudowany wokół lekkiego nadwozia ze stalowej kratownicy przestrzennej, na której osadzono aluminiową (według plotek początkowo magnezową) karoserię, dzięki czemu samochód ważył około 550 kg. Samochód był wyposażony również w zębatkowy układ kierowniczy i hamulce tarczowe Girling na wszystkich czterech kołach. Na niezależne przednie zawieszenie składały się podwójne wahacze (zamiast osi De Dion stosowanej w 250F), sprężyny śrubowe, regulowane amortyzatory, stabilizator poprzeczny, a na tylne – poprzeczne resory piórowe. Pięciobiegowa ręczna skrzynia biegów przenosiła moc na tylne koła. Samochód był napędzany silnikiem Maserati 250F1 DOHC o pojemności 2493 cm³ i mocy 265 KM przy 7800 rpm. Zbiornik paliwa był umieszczony za kierowcą.