Ivo Frangeš (ur. 15 kwietnia 1920 w Trieście, zm. 29 grudnia 2003 w Zagrzebiu) – chorwacki eseista, historyk literatury, tłumacz i wykładowca.
Życiorys W 1943 roku ukończył studia z zakresu języka i literatury włoskiej na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu w Zagrzebiu. W 1946 roku podjął pracę naukową na tejże uczelni. W 1952 roku uzyskał stopień naukowy doktora. W 1956 roku został kierownikiem Katedry Współczesnej Literatury Chorwackiej. Wykładał gościnnie na uczelniach zagranicznych. Był jednym z twórców tzw. zagrzebskiej szkoły stylistycznej (), która wagę większą niż do tej pory przykładała do wyrazu artystycznego i walorów estetycznych tekstów literackich. Metodologia naukowa Frangeša była pod wpływem twórczości Benedetta Croce i Francesca De Sanctisa.
Pełnił funkcję prezesa Towarzystwa Pisarzy Chorwackich () i Związku Pisarzy Jugosławii (). Założył czasopisma Umjetnost riječi (od 1957) i Croatica (od 1970), które również współredagował. W 1968 roku został członkiem stałym Jugosłowiańskiej Akademii Nauki i Sztuki (JAZU).
Był tłumaczem literatury z języków francuskiego i włoskiego, w szczególności twórczości Francesca De Sanctisa, Niccolò Machiavellego, Stendhala i Giovanniego Vergi.
W 1992 roku za całokształt twórczości został uhonorowany nagrodą imienia Vladimira Nazora.
Wybrane publikacje (opracowano na podstawie materiału źródłowego) Stilističke studije (1959) Studije i eseji (1967) Talijanske teme (1967) Matoš/Vidrić/Krleža (1974) Antun Barac (1978) Nove stilističke studije (1986) Povijest hrvatske književnosti (1987) – pierwsza powojenna praca poświęcona całości historii chorwackiej literatury Suvremenost baštine (1992)
Przypisy
Kategoria:Chorwaccy pisarze Kategoria:Historycy literatury Kategoria:Chorwaccy tłumacze Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu w Zagrzebiu Kategoria:Członkowie Chorwackiej Akademii Nauki i Sztuki Kategoria:Ludzie urodzeni w Trieście Kategoria:Urodzeni w 1920 Kategoria:Zmarli w 2003