Adam Siemaszko (ur. 26 marca 1905 w Moskwie, zm. 20 stycznia 1993 w Warszawie) – polski rzeźbiarz i grafik.
Życiorys Urodził się 26 marca 1905 w rodzinie Michała i Marii z Pisanków (1874–1933). W latach 1914–1921 mieszkał w Niżnym Tagilu, gdzie od 1918 pracował jako robotnik w miejscowej fabryce. W 1922 przyjechał do Warszawy, gdzie do1926 uczęszczał do Miejskiej Szkoły Sztuk Zdobniczych i Malarstwa. Następnie w latach 1926–1933 uczył się w pracowni rzeźby prof. Tadeusza Breyera w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Specjalizował się m.in. w karykaturach rzeźbiarskich. Od 1927 jego prace wystawiano w Zachęcie oraz w Instytucie Propagandy Sztuki. W 1928 jego rzeźba Jan Kilińska zdobyła IV nagrodę w konkursie na głowy wybitnych Polaków. W latach 1931–1932 odbył służbę wojskową w Szkole Podchorążych w Śremie. W latach 1931–1939 był kierownikiem artystycznym czasopisma Podchorąży, w latach 1934–1939 pisma Promień Słońca. 22 czerwca 1933 ożenił się z Zofią z Budzyńskich. Wraz z żoną w 1939 był współautorem dekoracji na statkach MS Sobieski i MS Chrobry. W 1937 uczestniczył w Międzynarodowej Wystawie „Sztuka i Technika w obecnych czasach” w Paryżu, gdzie otrzymał Złoty Medal za wykonanie modelu twierdzy w Zamościu i Złoty Medal za Orły-Światowidy, rzeźby wykonane w blasze miedzianej do Pawilonu Polskiego. Zaprojektował plakat Do broni! Zwarci i zjednoczeni zwyciężymy wroga. Był członkiem Związku Zawodowego Artystów Rzeźbiarzy.
Po agresji ZSRR na Polskę jako podporucznik rezerwy znalazł się w niewoli radzieckiej. Trafił do obozu w Starobielsku, ale w wyniku wymiany jeńców znalazł się w obozie oficerskim w Murnau, gdzie działał tu w teatrze obozowym, projektował scenografie do przedstawień, w latach 1940–1945 zaprojektował i wykonał drewniany ołtarz do kaplicy obozowej. Do Warszawy powrócił w 1946. W latach 1946–1970 pracował jako kierownik artystyczny i ilustrator w redakcji czasopisma Radio i Telewizja. Za projekt architektoniczny wnętrza i kolorystyki Pawilonu Przemysłu Ciężkiego na Wystawie Ziem Odzyskanych we Wrocławiu otrzymał Srebrny Krzyż Zasługi. W latach 1958–1974 kierował Pracownią Plastyczną w Studio Miniatur Filmowych w Warszawie, w latach 1960–1964 wykładał na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej. W 1962 współpracował przy projekcie ratowania świątyni Abu Simbel nad Nilem. W latach 1967–1970 był projektantem w Przedsiębiorstwie Państwowym „Jubiler”. Po przejściu na emeryturę wykonywał liczne prace w metalu i ceramice oraz medale.
Zmarł 20 stycznia 1993 w Warszawie. Pochowany został na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 155b-1-8,9). Opiekę nad spuścizną po małżeństwie Siemaszków sprawują Marianna Sankiewicz-Budzyńska i Gustaw Budzyński.
Ordery i odznaczenia
Srebrny Krzyż Zasługi (26 października 1949) „za zasługi położone przy organizacji Wystawy Ziem Odzyskanych”.
Wybrane Dzieła
Hocki Klocki, 1930. Karykatura Marszałka Józefa Piłsudskiego, 1931. Jamnik, lata 50. XX wieku. Medal z okazji nadania Szkole Podstawowej nr 9 w Warszawie imienia Generała Grota-Roweckiego, 1984.
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Jeńcy Oflagu VII A Murnau Kategoria:Jeńcy polscy w niewoli radzieckiej (kampania wrześniowa) Kategoria:Jeńcy polscy w niewoli radzieckiej wydani Niemcom (1939–1941) Kategoria:Ludzie urodzeni w Moskwie Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Kategoria:Polscy graficy Kategoria:Polscy jeńcy niemieckich obozów jenieckich Kategoria:Polscy medalierzy Kategoria:Polscy rzeźbiarze Kategoria:Urodzeni w 1905 Kategoria:Zmarli w 1993