Trasy koncertowe Filipinek

mały|Filipinki w październiku 1966 r. – Quebec, początek drugiej trasy koncertowej zespołu w Kanadzie i USA Trasy koncertowe były dla wokalistek zespołu Filipinki – podobnie jak dla wszystkich polskich wykonawców w tamtym czasie – podstawowym źródłem utrzymania, bo nagranie piosenek dla archiwum radiowego lub na płytę wynagradzane było tylko jednorazowo, według stałej stawki, niezależnie od liczby późniejszych emisji zarejestrowanej piosenki, czy sprzedanego nakładu płyty, na której została zamieszczona. Każda z Filipinek za jeden koncert otrzymywała stałą stawkę 250 zł. Zazwyczaj Filipinki opracowywały jesienią każdego roku nowy program, z którym wyruszały w trasy wraz z początkiem roku następnego, choć w niektórych latach przygotowały po dwa, lub trzy programy. W pierwszą dużą trasę koncertową Filipinki wyjechały latem 1964, gdy wszystkie wokalistki zdały maturę i ukończyły naukę w szczecińskim Technikum Handlowym, a grupa stała się zespołem zawodowym.

Wybrane trasy koncertowe zespołu Filipinki:

1964 I trasa koncertowa – Filipinki i my – od czerwca do sierpnia Impresariat – Koszalińska Orkiestra Symfoniczna Kierownik organizacyjno-administracyjny – Leszek Lewandowski Kierownik artystyczny – Jan Janikowski

Prowadzenie – Jerzy Górny Akompaniament – Jan Janikowski (fortepian), zespół jazzowy Coma 5 Artyści towarzyszący – Koszalińska Orkiestra Symfoniczna pod dyrekcją Zbigniewa Bytnara

W ramach trasy Filipinki dały około 50 koncertów w większych miastach Polski.

II trasa koncertowa – Filipinki – od sierpnia do listopada Impresariat – Koszalińska Orkiestra Symfoniczna, Wojewódzki Dom Kultury w Kielcach Kierownik organizacyjno-administracyjny – Leszek Lewandowski Kierownik artystyczny – Jan Janikowski

Prowadzenie – Jerzy Górny Akompaniament – Jan Janikowski (fortepian), zespół jazzowy Coma 5 Artyści towarzyszący – Włodzimierz Patuszyński – konkursy, Irena Bychowiec – solistka

W ramach trasy Filipinki dały około 70 koncertów w większych miastach Polski.

III trasa koncertowa – Filipinki – od listopada 1964 do lutego 1965 Impresariat – Koszalińska Orkiestra Symfoniczna, Wojewódzki Dom Kultury w Kielcach Kierownik organizacyjno-administracyjny – Leszek Lewandowski Kierownik artystyczny – Jan Janikowski Akustyk – Czesław Grychczyński

Prowadzenie – Jerzy Górny i Włodzimierz Patuszyński Akompaniament – Jan Janikowski (fortepian), zespół jazzowy Warszawscy Stompersi Artyści towarzyszący – Zbigniew Kurtycz – solista, Aleksander Nizowicz – solista

W ramach trasy Filipinki dały około 90 koncertów w całej Polsce.

1965 mały|Plakat reklamujący występy Filipinek w 1965 r. I trasa koncertowa – Filipinki i my – od marca do maja Impresariat – Koszalińska Orkiestra Symfoniczna im. Stanisława Moniuszki w Koszalinie Kierownik organizacyjno-administracyjny – Leszek Lewandowski Kierownik artystyczny – Jan Janikowski Akustyk – Czesław Grychczyński

Prowadzenie – Jerzy Górny i Włodzimierz Patuszyński Akompaniament – Jan Janikowski (fortepian), zespół jazzowy Warszawscy Stompersi Artyści towarzyszący – Zbigniew Kurtycz – solista, Aleksander Nizowicz – solista

W ramach trasy Filipinki dały około 100 koncertów w całej Polsce.

II trasa koncertowa – Filipinki i my – od czerwca do sierpnia Impresariat – Wojewódzka Agencja Imprez Artystycznych w Sopocie Kierownik organizacyjno-administracyjny – Zbigniew Mirosław Kierownik artystyczny – Jan Janikowski Reżyseria – Czesław Szpakowicz Choreografia – Witold Gruca Akustyk – Czesław Grychczyński

Prowadzenie – Jerzy Górny i Włodzimierz Patuszyński Akompaniament – Jan Janikowski (fortepian), zespół jazzowy Warszawscy Stompersi Artyści towarzyszący – Jan Świąć – parodie, Aleksander Nizowicz – solista

W ramach trasy Filipinki dały około 50 koncertów w całej Polsce.

mały|Afisz reklamujący koncerty Filipinek w drugiej połowie 1965 r.

III trasa koncertowa – Filipinki i my – od sierpnia do września Impresariat – Wojewódzka Agencja Imprez Artystycznych w Sopocie Kierownik organizacyjno-administracyjny – Zbigniew Mirosław Kierownik artystyczny – Jan Janikowski Choreografia – Witold Gruca Akustyk – Czesław Grychczyński

Prowadzenie – Jerzy Górny i Włodzimierz Patuszyński Akompaniament – Jan Janikowski (fortepian), zespół jazzowy Warszawscy Stompersi Artyści towarzyszący – Anton Valery – solista, Mieczysław Gajda – aktor

W ramach trasy Filipinki dały około 50 koncertów w całej Polsce.

W dniach 2 – 17 września Filipinki powtórzyły program trasy II (bez Jana Świącia) na południu Polski. Dały 25 koncertów w Tarnobrzegu, Sarzynie, Dębicy, Przemyślu, Sanoku, Jaśle, Gorlicach, Krośnie, Ustrzykach, Solinie, Rzeszowie (kino Świt), Kolbuszowej, Jarosławiu i Lubaczowie.

mały|Okładka programu koncertów Filipinek w Kanadzie i USA jesienią 1965 r.

IV trasa koncertowa – Piosenka nie zna granic – Kanada i Stany Zjednoczone, od 5 października do 12 grudnia Impresariat – Jan Wojewódka i Pagart Kierownik organizacyjno-administracyjny – Zbigniew Mirosław Kierownik artystyczny – Jan Janikowski Kierownik trasy – Aleksander Świtaj Reżyseria – Ludwik Sempoliński Choreografia – Witold Gruca i Krystyna Mazurówna

Prowadzenie – Włodzimierz Patuszyński Akompaniament – Jan Janikowski (fortepian), trio z zespołu jazzowego Warszawscy Stompersi (Mieczysław Wadecki, Bogdan Sobiesiak i Władysław Brzezicki) Artyści towarzyszący – Andrzej Bychowski – parodie, Aleksander Nizowicz – solista

Program: Część I 1. A może razem – Prolog – cały zespół 2. Powitanie – Włodzimierz Patuszyński 3. Dzień dobry Polonio, Filipinki – to my, Charleston nastolatków – Filipinki 4. Parodie – Andrzej Bychowski 5. Piosenki – Aleksander Nizowicz 6. Migawki – Włodzimierz Patuszyński i Andrzej Bychowski 7. Babunia z portretu, Do widzenia, profesorze, Ave Maria no morro – Filipinki 8. Jak przed wojną – Włodzimierz Patuszyński 9. Piosenka nie zna granic – melodie ludowe w wykonaniu całego zespołu

Część II 10. Wiązanka melodii – cały zespół 11. A może razem..., Serwus panie Chief, Rówieśnicy – Filipinki 12. Migawki – Włodzimierz Patuszyński 13. Piosenki – Aleksander Nizowicz 14. Parodie – Andrzej Bychowski 15. Mr Wonderful, Daleko od Aten, Bal Arlekina – Filipinki 16. Finał Piosenką chcemy podziękować – cały zespół

BIS I – Batumi – Filipinki BIS II – Pity pity – Filipinki

Program Piosenka nie zna granic został zaprezentowany przez Filipinki w Kanadzie i USA 49 razy, a obejrzało go 25 tys. widzów.

Grupa występowała w miastach: Toronto – 16 i 17 października Oshawa – 19 października St. Catharines – 20 października London – 21 października Niagara Falls – 21 października Hamilton – 22 października Detroit – 23 i 24 października Minneapolis – 28 października Milwaukee – 20 października Chicago – 30 i 31 października Toledo – 3 listopada Youngstown – 4 listopada Pittsburgh – 5 listopada Cleveland – 6 listopada Buffalo – 7 listopada Rochester – 9 listopada Utica – 10 listopada Syracuse – 11 listopada Filadelfia – 12 listopada Baltimore – 13 listopada Nowy Jork – Perth Amboy – 14 listopada Nowy Jork – Newark – 14 listopada Nowy Jork Bayonne – 17 listopada Nowy Jork Hempstead – 18 listopada Holyoke – 19 listopada Springfield – 19 listopada Boston – 20 listopada New Britain – 21 listopada Hartford – 21 listopada Nowy Jork Newark – 23 listopada Nowy Jork Greenpoint – 24 listopada Nowy Jork Elizabeth – 25 listopada Nowy Jork – 28 listopada Nowy Jork – Passaic – 28 listopada Buffalo – 2 grudnia, koncert specjalny dla anglojęzycznych studentów Akademii Muzycznej – Filipinki, Warszawscy Stompersi i Aleksander Nizowicz Ottawa – 4 grudnia Montreal – 5 grudnia

W ramach trasy Piosenka nie zna granic Filipinki wystąpiły także dwukrotnie na pokładzie statku MS Batory, którym płynęły do Kanady.

1966 I trasa koncertowa – Filipinki i my – od stycznia do lipca Impresariat – Wojewódzka Agencja Imprez Artystycznych w Sopocie Kierownik organizacyjno-administracyjny – Zbigniew Mirosław Kierownik artystyczny – Jan Janikowski Choreografia – Witold Gruca Akustyk – Czesław Grychczyński

Prowadzenie – Jerzy Górny i Włodzimierz Patuszyński Akompaniament – Jan Janikowski (fortepian), zespół jazzowy Warszawscy Stompersi Artyści towarzyszący – Aleksander Nizowicz – solista

Trasa podzielona była na dwa etapy – pierwszy, polski trwał od stycznia do końca marca i w jego ramach odbyło się około 120 koncertów. W kwietniu Filipinki brały udział w zdjęciach do filmu Zofii Dybowskiej-Aleksandrowicz Marynarka to męska przygoda. Z końcem maja zespół wyruszył na drugą część trasy do NRD, gdzie w północno-wschodniej części kraju dał kilkanaście koncertów. Trasa została przerwana w lipcu ze względu na chorobę jednej z wokalistek. Tournée wznowiono we wrześniu i trwało około 2 tygodni.

mały|Afisz reklamujący koncert Filipinek w Bostonie 4 listopada 1966 r.

II trasa koncertowa – Siedem uśmiechów – Kanada, Stany Zjednoczone i Wielka Brytania, od 5 października do 8 grudnia Impresariat – Jan Wojewódka i Pagart Kierownik organizacyjno-administracyjny – Zbigniew Mirosław Kierownik artystyczny – Jan Janikowski Kierownik trasy – Aleksander Świtaj Reżyseria – Jan Janikowski Choreografia – Witold Gruca i Krystyna Mazurówna

Prowadzenie – Włodzimierz Patuszyński i Jerzy Górny Akompaniament – Jan Janikowski (fortepian), kwartet z zespołu jazzowego Warszawscy Stompersi (Mieczysław Wadecki, Wiesław Ejssymont, Włodzimierz Kruszyński i Jerzy Kruszyński) Artyści towarzyszący – Violetta Villas – solistka, Aleksander Nizowicz – solista

W programie rewii Siedem uśmiechów obok największych przebojów Filipinki śpiewały piosenki z nowej płyty Filipinki – to my (Polskie Nagrania „Muza” XL0323), a luźna oś fabularna programu dotyczyła plotkowania i wynikających z niego zabawnych sytuacji. Według wstępnych przewidywań Jana Wojewódki koncerty miało obejrzeć 40 tys. widzów, jednak ostatecznie okazało się, że na amerykańskie koncerty Filipinek sprzedano ponad 50 tys. biletów. Zespół występował w tych samych miastach, które odwiedził rok wcześniej.

W drodze powrotnej do Polski Filipinki oraz reszta uczestników tournée (bez Violetty Villas) opuściła pokład Batorego w Wielkiej Brytanii. Filipinki wystąpiły z rewią Siedem uśmiechów m.in. w Southampton, Liverpoolu, Manchesterze (4 grudnia w Manchester Free Trade Hall), Birmingham, Bristolu i Londynie.

1967 mały|Afisz reklamujący koncerty Filipinek w ramach trasy „Piosenka nie zna granic” w ZSRR, 1967 r. Trasa koncertowa – Piosenka nie zna granic – Związek Radziecki od 14 lutego do 12 kwietnia Impresariat – Goskoncert ZSRR i Pagart Kierownik organizacyjno-administracyjny – Zbigniew Mirosław Kierownik artystyczny – Jan Janikowski Reżyseria – Ludwik Sempoliński Choreografia – Witold Gruca i Krystyna Mazurówna Akustyk – Czesław Grychczyński

Prowadzenie – Jerzy Górny i Włodzimierz Patuszyński Akompaniament – Jan Janikowski (fortepian), zespół jazzowy Warszawscy Stompersi w pełnym składzie Artyści towarzyszący – Nina Urbano – solistka, Aleksander Nizowicz – solista

Program Piosenka nie zna granic został zaprezentowany przez Filipinki w ZSRR 87 razy, a obejrzało go 300 tys. widzów.

mały|Trasa 'koncertowa Filipinek „Piosenka nie zna granic” w ZSRR, 1967 r. Grupa występowała w miastach: Wilno – od 14 lutego Kowno – od 17 lutego Ryga – od 19 lutego Tallinn – od 22 lutego Leningrad – od 25 lutego Kiszyniów – od 1 marca Kijów – od 6 marca Mińsk – od 10 marca Moskwa – od 14 marca Rybińsk – ok. 20 marca Jarosław – ok. 23 marca Kaługa – ok. 27 marca Tuła – ok. 30 marca Czerniowce – od 9 kwietnia Lwów – od 12 kwietnia

1968 mały|prawo|Afisz reklamujący występy zespołów Filipinki i Dzikusy w 1968 r. Trasa koncertowa – Filipinki i Dzikusy – od lutego do lipca Impresariat – Wojewódzkie Przedsiębiorstwo Imprez Artystycznych w Szczecinie Kierownik organizacyjno-administracyjny – Eugeniusz Rybarczyk Kierownik artystyczny – Mateusz Święcicki Choreografia – Filipinki Reżyseria – Mateusz Święcicki i Wiktor Stroiński Akustyk – Czesław Grychczyński

Prowadzenie – Filipinki