Ablavius – historykTh. Mommsen, Prooemium, [w:] Iordanis, De origine actibusque Getarum, ed. T. Mommsen, Berlin 1882 (Monumenta Germaniae Historica. Auctores Antiquissimi, t. 5, 1), s. xxxvii–xxxix; R. Hachmann, Die Goten und Skandinavien, Berlin 1970, s. 68; I. Nordgren, The Well Spring of the Goths. About the Gothic peoples in the Nordic Countries and on the continent, New York 2004, s. 384-385; P. Janiszewski, Ablabios „descriptor Gothorum gentis egregius” i studia nad fragmentami zaginionych dzieł historyków antycznych, [w:] Chrześcijaństwo u schyłku starożytności. Studia Źródłoznawcze, t. 6, red. P. Janiszewski, E. Wipszycka, R. Wiśniewski, Warszawa 2007, s. 27–31. lub etnograf (geograf)A. Gillett, Jordanes and Ablabius, [w:] Studies in Latin Literature and Roman History, t. 10, ed. C. Deroux, Brussels 2000 (Collection Latomus 254), s. 493-494., autor historii Gotów, z której wzmianki zachowały się u Jordanesa. Uznawany bądź za osobę współczesną KasjodorowiTh. Mommsen, Prooemium, s. xxxvii–xxxix. (VI w.), nieco starszą (przełom V i VI w.)R. Hachmann, Die Goten, s. 78., żyjącą nie później niż w III w.A. Gillett, Jordanes, s. 493-494, utożsamiany z konsulem z roku 331, AblaviusemI. Nordgren, The Well, s. 384-385., bądź też z sofistą Ablabiosem z Galacji (przełom IV i V w.)P. Janiszewski, Ablabios, s. 27–31.. Nie mógł jednak tworzyć później niż w roku 551R. Kasperski, Amalowie a Wizygoci. Kasjodor i Ablavius – dwie relacje o władzy amalskich królów na Gotami, „Studia Źródłoznawcze”, t. 47 (2009), s. 5..
Jego niezachowane dzieło uważane jest albo za główne źródło dla Kasjodora, źródło przez niego wykorzystaneI. Nordgren, The Well, s. 384-385; R. Hachmann, Die Goten, s. 78; P. Janiszewski, Ablabios, s. 31., za którego pośrednictwem treści w nim zawarte miały trafić do GetikiS. Krautschick, Cassiodor und die Politik seiner Zeit, Bonn 1983, s. 145., albo ewentualnie mu znaneR. Kasperski, Amalowie, s. 16., ale wykorzystane bezpośrednio przez JordanesaR. Kasperski, Amalowie, s. 6.. W utworze Ablaviusa doszukiwano się historii spisanej na podstawie oralnych gockich przekazów pieśniarskich, historii Wizygotów co najmniej do czasów Hermanaryka (ok. 375)R. Hachmann, Die Goten, s. 68., dzieła etnograficznego bądź geograficznegoA. Gillett, Jordanes, s. 493-494.. Przekazane przez Jordanesa fragmenty z Ablaviusa tyczą się obszarów nadczarnomorskich i okresu sprzed podziału na Wizygotów i Ostrogotów. Od niego zaczerpnął autor Getiki opowieść o królu FilimerzeR. Kasperski, Amalowie, s. 7. oraz, zapewne, fragment opisujący wędrówkę Gotów ze Skandynawii nad Morze CzarneP. Janiszewski, Ablabios, s. 31.. Prawdopodobnie utwór Ablaviusa był również nasycony motywami biblijnymi i antycznymi. Jego przekaz stoi w opozycji wobec tradycji Kasjodorowej — Ablavius umiejscawia moment podziału Gotów na czasy Ostrogoty po osiedleniu się nad Morzem Czarnym, a nie dopiero na schyłek IV w.R. Kasperski, Amalowie, s. 7-8, 10. — podaje poprzez powyższe w wątpliwość prawa Amalów do rządów nad Wizygotami.
Przypisy
Bibliografia Gillett A., Jordanes and Ablabius, [w:] Studies in Latin Literature and Roman History, t. 10, ed. C. Deroux, Brussels 2000 (Collection Latomus 254), s. 479–500. Hachmann R., Die Goten und Skandinavien, Berlin 1970. Janiszewski P., Ablabios „descriptor Gothorum gentis egregius” i studia nad fragmentami zaginionych dzieł historyków antycznych, [w:] Chrześcijaństwo u schyłku starożytności. Studia Źródłoznawcze, t. 6, red. P. Janiszewski, E. Wipszycka, R. Wiśniewski, Warszawa 2007, s. 9–31. Kasperski R., Amalowie a Wizygoci. Kasjodor i Ablavius – dwie relacje o władzy amalskich królów na Gotami, „Studia Źródłoznawcze”, t. 47 (2009), s. 1-16. Krautschick S., Cassiodor und die Politik seiner Zeit, Bonn 1983. Mommsen Th., Prooemium, [w:] Iordanis, De origine actibusque Getarum, ed. T. Mommsen, Berlin 1882 (Monumenta Germaniae Historica. Auctores Antiquissimi, t. 5, 1), s. I-LXXIII. Nordgren I., The Well Spring of the Goths. About the Gothic peoples in the Nordic Countries and on the continent, New York 2004.
Kategoria:Starożytni historycy