SM UB-39 – niemiecki jednokadłubowy okręt podwodny typu UB II w stoczni Blohm & Voss w Hamburgu w latach 1915-1916. Zwodowany 29 grudnia 1915 roku, wszedł do służby w Kaiserliche Marine 28 kwietnia 1916 roku. W czasie swojej służby, SM UB-39 odbył 14 patroli, podczas których zatopił 93 jednostki nieprzyjaciela.
Budowa SM UB-39SM - Seiner Majestät. należał do typu UBII, który był następcą typu UB I. Był średnim jednokadłubowym okrętem przeznaczonymi do działań przybrzeżnych, o prostej konstrukcji, długości 36,90 metrów, wyporności w zanurzeniu 274 BRT, zasięgu 7030 Mm przy prędkości 5 węzłów na powierzchni oraz 45 Mm przy prędkości 4 węzły w zanurzeniu. W typie UBII poprawiono i zmodernizowano wiele rozwiązań, uważanych za wadliwe w typie UBI. Zwiększono moc silników, zaś pojedynczy wał napędowy zastąpiono dwoma. Okręty serii od UB-30 do UB-41, budowane w stoczni Blohm & Voss w Hamburgu, miały zwiększoną szerokość i długość, ich wyporność w zanurzeniu wzrosła do 303 BRT.
Służba Pierwszym dowódcą okrętu został 29 kwietnia 1916 roku mianowany Kapitänleutnant .
Werner Fürbringer dowodził okrętem do 7 listopada 1916 roku. 29 kwietnia jednostka został przydzielona do Flotylli Flandria, operował na obszarze wschodnich wybrzeży Wielkiej Brytanii oraz kanału La Manche. W czasie dowodzenia przez Fürbringera UB-39 zatopił 43 statki oraz jeden uszkodził. Największymi z nich były brytyjski parowce: 6 września „Strathtay” o pojemności BRT, a 20 października „Midland” o pojemności BRT.
8 listopada 1916 roku dowództwo nad okrętem objął Oberleutnant zur See Heinrich Küstner. Największym zatopionym pod dowództwem Heinricha Küstnera statkiem był brytyjski parowiec „Clan Macmillan” o pojemności BRT. Statek został zatopiony 5 mil na południowy zachód od Newhaven. 17 maja 1917 roku w kanale La Manche UB-39 wszedł na minę i zatonął, cała załoga zginęła. W czasie swojej służby UB-39 odbył 14 patroli, zatopił 93 statki nieprzyjaciela o łącznej pojemności BRT, uszkodził trzy ( BRT)). Symboliczny grób poległych znajduje się na cmentarzu wojennym w Heikendorf.
Uwagi
Przypisy (2 października 1888 - 8 lutego 1982), pierwszy dowódca SM UB-39, wcześniej dowodził SM UB-2, SM UB-17, a po zakończeniu służby na UB-39 dowodził SM UC-70, SM UC-17, SM UB-58 oraz SM UB-110. Pod jego dowództwem okręty te zatopiły 101 statków o łącznej wyporności BRT, pięć uszkodziły ( BRT). W czasie II wojny światowej został awansowany na kontradmirała i przeszedł w stan spoczynku w 1943 roku.
(9 września 1889 - 7 maja 1917), ostatni dowódca okrętu, wcześniej dowodził SM UC-1 na pokładzie którego zaginął. Pod jego dowództwem okręty te zatopiły 50 statków o łącznej wyporności BRT, dwa uszkodziły ( BRT) oraz zatopiły jeden okręt HMS Zulu ( BRT).
Bibliografia
Kategoria:Niemieckie okręty podwodne typu UB II zatopione podczas I wojny światowej Kategoria:Niemieckie okręty podwodne zatopione przez miny Kategoria:Okręty podwodne typu UB II Kategoria:Okręty zbudowane w Blohm + Voss Kategoria:Statki i okręty zatopione w kanale La Manche