Eugenia Kubowska, wcześniej Paulina Szwarcbard, ps. „Genka Szwarc” (ur. 27 stycznia 1902 w Warszawie, zm. 20 kwietnia 1959 tamże) – funkcjonariusz partyjny, członkini: KPP (1923–), WKP(b) (1929–1937), PPR (1945–1948), PZPR (1948–1959).
Życiorys thumb|Grób Eugenii Kubowskiej na cmentarzu Wojskowym na Powązkach|lewo|356x356pxCórka Henryka/Hersza. Studiowała w Akademii Wychowania Komunistycznego (Академия коммунистического воспитания) w Moskwie (1929–1932). Podjęła pracę zawodową jako nauczycielka ekonomii w szkole zawodowej w Moskwie (1932–1934), oraz zastępca naczelnika i redaktor w Wydziale Kobiecym „Politotdieł” (Политотдел) (1934–1937).
Aresztowana 27 sierpnia 1937 pod zarzutem współudziału w antyradzieckiej działalności dywersyjnej jej męża Jakuba Kubowskiego we współpracy z polskimi szpiegami. 16 lutego 1938 skazana na karę 10 lat pozbawienia wolności. Do 1945 przebywała w obozie w Karagandzie. Zrehabilitowana 11 lutego 1956 przez Kolegium Wojskowe Sądu Najwyższego ZSRR.
Po przyjeździe do kraju powierzono jej funkcję naczelnika wydziału w Ministerstwie Przemysłu i Handlu (1945–1947), oraz dyrektora finansowego w Robotniczej Spółdzielni Wydawniczej „Prasa” (1948–1949). W 1950 przeszła do aparatu centralnego PZPR, pełniąc nieprzerwanie przez prawie 10 lat (bez około 10 m-cy) funkcję kier. Biura Sekretariatu KC (1949–1954, 1954–1955, 1955–1956), oraz po zmianie nazwy – kier. Kancelarii Sekretariatu KC (1956–1959). Należała do najbardziej zaufanych pracowników Bieruta, cieszyła się również zaufaniem kolejnych szefów partii: Ochaba i Gomułki.
Pochowana z honorami w Alei Zasłużonych na cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera A23-tuje-12)Wyszukiwarka cmentarna – warszawskie cmentarze.. W pogrzebie uczestniczyli m. in. członkowie Biura Politycznego Komitetu Centralnego PZPR Stefan Jędrychowski, Jerzy Morwawski, Edward Ochab i Roman Zambrowski. Przemówienia pożegnalne wygłosili Edmund Pszczółkowski i Janina Ignasiak-MinkowskaPogrzeb tow. Eugenii Kubowskiej, "Trybuna Ludu", nr 111, 23 kwietnia 1959, s. 2..
Ordery i odznaczenia
Order Sztandaru Pracy I klasy (1954) Złoty Krzyż Zasługi (22 lipca 1947) „za zasługi położone w dziele odbudowy i uruchomienia przemysłu”.
Przypisy
Bibliografia Włodzimierz Janowski, Aleksander Kochański: Informator o strukturze i obsadzie personalnej centralnego aparatu PZPR, 1948–1990, Instytut Studiów Politycznych PAN, Warszawa 2000, 166 s., . Biogram IPN.
Kategoria:Działacze Komunistycznej Partii Polski Kategoria:Kierownicy Sekretariatu KC PZPR Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie Kategoria:Odznaczeni Orderem Sztandaru Pracy I klasy Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Pochowani na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie Kategoria:Politycy PPR Kategoria:Polscy Żydzi Kategoria:Urodzeni w 1902 Kategoria:Zmarli w 1959