Po przyjeździe do kraju powierzono jej funkcję naczelnika wydziału w Ministerstwie Przemysłu i Handlu (1945–1947), oraz dyrektora finansowego w Robotniczej Spółdzielni Wydawniczej „Prasa” (1948–1949). W 1950 przeszła do aparatu centralnego PZPR, pełniąc nieprzerwanie przez prawie 10 lat (bez około 10 m-cy) funkcję kier. Biura Sekretariatu KC (1949–1954, 1954–1955, 1955–1956), oraz po zmianie nazwy – kier. Kancelarii Sekretariatu KC (1956–1959). Należała do najbardziej zaufanych pracowników Bieruta, cieszyła się również zaufaniem kolejnych szefów partii: Ochaba i Gomułki.

Pochowana z honorami w Alei Zasłużonych na cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera A23-tuje-12)Wyszukiwarka cmentarna – warszawskie cmentarze.. W pogrzebie uczestniczyli m. in. członkowie Biura Politycznego Komitetu Centralnego PZPR Stefan Jędrychowski, Jerzy Morwawski, Edward Ochab i Roman Zambrowski. Przemówienia pożegnalne wygłosili Edmund Pszczółkowski i Janina Ignasiak-MinkowskaPogrzeb tow. Eugenii Kubowskiej, "Trybuna Ludu", nr 111, 23 kwietnia 1959, s.