Miniewicze (biał. Мінявічы, ros. Миневичи) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie mostowskim, w sielsowiecie Łunna.

Geografia Miejscowość położona nad Niemnem, na wschód od Bohatyrowicz, 31 km na północny zachód od Mostów, 29 km na południowy wschód od Grodna, 10 km na południe od Skidla, leżącego po drugiej stronie rzeki. Historia thumb|left|Mapa okolic, w których toczy się akcja Nad Niemnem: Miniewicze (literacki Korczyn), wschodnia część wsi Samostrzelniki to Bohatyrowicze. Mapa z 1926 r. W XVIII w. majątek Kamieńskich leżący w powiecie grodzieńskim województwa trockiego, a po 1793 – w województwie grodzieńskim, Rzeczypospolitej Obojga Narodów. Po III rozbiorze pod władzą rosyjską.

W czasie powstania styczniowego właściciel Miniewicz, Jan Kamieński, był z ramienia Rządu Narodowego mianowany cywilnym naczelnikiem powiatu grodzieńskiego. Za swoją działalność został skazany na karę śmierci, wyrok jednak zamieniono na zesłanie w rejon Omska.

Janowi Kamieńskiemu po powrocie z zesłania udało się odzyskać część skonfiskowanego majątku na rzecz córek, z których Stanisława wyszła za mąż za Klemensa Strzałkowskiego, wnosząc mu we wianie Miniewicze.

Dwór Kamieńskich w Miniewiczach stał się pierwowzorem literackiego Korczyna, a Jan Kamieński pierwowzorem Benedykta Korczyńskiego z powieści Elizy Orzeszkowej Nad Niemnem. Tu powstały liczne rozdziały utworu, tu też znajduje się opisana w powieści mogiła powstańców styczniowych.

W Miniewiczach Orzeszkowa poznała też historię nieszczęśliwej miłości białoruskiego chłopa i miastowej kobiety, która stała się pierwowzorem fabuły ChamaGrażyna Borkowska, „Wstęp” do wydania: Eliza Orzeszkowa, Cham, Biblioteka Polska, Kraków 1998.. Pisarka poznała tam również białoruskie zielarki, które posłużyły za pierwowzór bohaterek powieści Dziurdziowie i noweli Wiedźma.

W XIX/XX w. miejscowość znajdowała się w gminie Łunna w powiecie grodzieńskim guberni grodzieńskiej.

W 1903 roku w Miniewiczach urodził się białoruski poeta i działacz narodowy Michaś Jawor (właśc. Michał Karaś). Mieszkał tam i pracował jako rybak nadniemeński do samobójczej śmierci w 1933 roku.

Dwór Strzałkowskich w Miniewiczach został spalony w 1915 r. podczas I wojny światowej.

W okresie międzywojennym wieś i majątek Miniewicze leżały w gminie Łunna w powiecie grodzieńskim województwa białostockiego II RP.

Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku zamieszkiwało tu 87 osób, wszystkie były wyznania prawosławnego. Jednocześnie 13 mieszkańców zadeklarowało polską przynależność narodową a 74 białoruską. Było tu 12 budynków mieszkalnych.

Miejscowość należała do parafii prawosławnej i rzymskokatolickiej w Łunnej. Podlegała pod Sąd Grodzki w Skidlu i Okręgowy w Grodnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Łunnej.

Po agresji ZSRR na Polskę właściciele majątku w Miniewiczach, sędziwy Klemens Strzałkowski i jego syn Kazimierz, zostali 24 września 1939 r. wyprowadzeni z dworu w Bohatyrowiczach przez bojówkę komunistyczną i rozstrzelani w grupowej egzekucji niedaleko Kwasówki.

Po II wojnie światowej w granicach Białoruskiej SRR i od 1991 r. w niepodległej Białorusi.

Zobacz też

Bohatyrowicze

Przypisy

Linki zewnętrzne

Kategoria:Wsie w rejonie mostowskim