Stanisława Maria Dezyderia Spodar (ur. 9 kwietnia 1902 w Mieni, zm. 14 maja 1993 w Felicjanowie) – polska duchowna Kościoła Starokatolickiego Mariawitów, następnie Kościoła Katolickiego Mariawitów, biskupka pomocnicza. Przez pewien czas piastowała urząd kustoszki warszawskiej.
Życiorys Urodziła się w rodzinie kolejarza. Po ukończeniu szkoły powszechnej w Cegłowie i gimnazjum rękodzielniczego w Mińsku Mazowieckim, wstąpiła do Zgromadzenia Sióstr Mariawitek w Płocku. 24 grudnia 1923 r. rozpoczęła nowicjat i została przydzielona do klasztornej pracowni haftów.
Gdy w 1929 r. arcybiskup Jan Maria Michał Kowalski wprowadził w Kościele mariawickim kapłaństwo niewiast, siostra Maria Dezyderia otrzymała 28 marca święcenia diakońskie i kapłańskie razem z innymi 11 siostrami. 4 czerwca 1931 r. siostrę Marię Dezyderię wraz z 8 innymi kapłankami konsekrowano na biskupki Kościoła mariawickiego. W niepodzielonym Zgromadzeniu Sióstr Mariawitek biskupka Maria Dezyderia była socjuszką wikarii generalnej i kierowniczką pracowni haftów.
W 1935 r., w czasie rozłamu w mariawityzmie opowiedziała się po stronie arcybiskupa Jana Marii Michała Kowalskiego i została przesiedlona z Płocka do klasztoru w Felicjanowie. 9 czerwca tegoż roku, wspólnie z siostrami biskupkami Zofią Marią Honoratą Klichowską-Próchniewską i Heleną Marią Melanią Kubicką udzieliła w kościele Przenajświętszego Sakramentu w Łowiczu święceń biskupich miejscowemu proboszczowi, kapłanowi Stanisławowi Marii Tytusowi SiedleckiemuMarcin Karas: Święcenie kobiet na kapłanki w felicjanowskiej wspólnocie mariawickiej, Notatki płockie • 2001 • 2/187, s. 9.. W klasztorze felicjanowskim, podobnie jak wcześniej w Płocku, zajmowała się hafciarstwem. W 1938 r. została skierowana do parafii w Niesułkowie, w której była proboszczem i katechetką. W 1941 r., w czasie okupacji hitlerowskiej zagrożona wywózką w głąb Niemiec przedostała się do Felicjanowa, lecz wkrótce stamtąd została (wraz z pozostałymi mieszkańcami klasztoru) wysiedlona i więziona w obozach w Działdowie i Pomiechówku. Po zwolnieniu znalazła się w Michałowie, gdzie opiekowała się czworgiem dzieci, których rodzice trafili do obozów koncentracyjnych. Ponadto potajemnie uczyła dzieci z tej miejscowości języka polskiego.
Bezpośrednio po wojnie pełniła posługę w parafii w Warszawie, a następnie (do 1948 r.) w Zgierzu, w kaplicy parafialnej we wzniesionej przez mariawitów kamienicy przy ulicy Piątkowskiej 44.
Po śmierci arcykapłanki Antoniny Marii Izabeli Wiłuckiej-Kowalskiej (1946 r.) była jedną z ośmiu żyjących biskupek KościołaJózef M. Rafael Wojciechowski: Pisma wybrane. Dzieło Bożego Ratunku. Mariawicki znak czasu. Wydawnictwo Kościoła Katolickiego Mariawitów, Felicjanów 2003, s. 116–117..
W latach 1945–1947 była zastępczynią kustoszki, a następnie (do 1950 r.) kustoszką warszawsko-lubelską. Po powrocie do Felicjanowa była wikarią generalną Zgromadzenia Sióstr Mariawitek; funkcję tę pełniła do 1970 r.
W 1972 r. została proboszczem parafii w Goździe, skąd kierowała kustodią warszawską. Dzięki jej staraniom pozyskano działkę, na której wzniesiono obecną kaplicę parafialną. W 1993 r. przeszła w stan spoczynku i przeniosła się do Felicjanowa, gdzie w tym samym roku zmarła. Została pochowana na cmentarzu mariawickim w Pepłowie.
Przypisy
Kategoria:Biskupi służebni Kościoła Katolickiego Mariawitów Kategoria:Duchowne Kościoła Katolickiego Mariawitów Kategoria:Duchowni związani z Warszawą Kategoria:Ludzie związani z Płockiem Kategoria:Ludzie związani ze Zgierzem Kategoria:Więźniowie KL Soldau Kategoria:Więźniowie więzienia karno-śledczego Gestapo w Forcie III w Pomiechówku Kategoria:Urodzeni w 1902 Kategoria:Zmarli w 1993 Kategoria:Pochowani na cmentarzu mariawickim w Pepłowie