Antoni Stanisław Gromadzki (ur. 1 maja 1891 w Żytomierzu, zm. 7 października 1966) – kapitan piechoty Wojska Polskiego.
Życiorys Urodził się 1 maja 1891 w Żytomierzu, w rodzinie Jana. W czasie I wojny światowej walczył w szeregach 2 Rostowskiego Pułku Grenadierów, awansując z chorążego na podporucznika.
1 marca 1919 został przyjęty do Wojska Polskiego z byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej, z zatwierdzeniem posiadanego stopnia kapitana ze starszeństwem z dniem 1 kwietnia 1917, i przydzielony z dniem 1 lutego 1919 do Rezerwy Oficerów WPDziennik Rozkazów Wojskowych Nr 27 z 11 marca 1919, poz. 857. Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 29 z 15 marca 1919, poz. 920.. Od 1 maja do 7 czerwca 1919 był słuchaczem II Kursu Adiutantów w Warszawie, a od 16 czerwca do 30 listopada 1919 słuchaczem I Kursu Wojennej Szkoły Sztabu Generalnego w Warszawie. 19 sierpnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu kapitana, w piechocie, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej. Pełnił wówczas służbę w Grodzieńskim Pułku Strzelców. 1 czerwca 1921 pełnił służbę w Dowództwie Okręgu Generalnego „Białystok”, a jego oddziałem macierzystym był wówczas Grodzieński Pułku Strzelców. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 478. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W 1923 pełnił służbę w 81 pułku piechoty w Grodnie. W następnym roku pozostawał na etacie przejściowym, jako słuchacz kursu dla młodszych oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był 61 pułk piechoty w Bydgoszczy. W 1928 pełnił służbę w Szkole Podoficerów Zawodowych Piechoty w Grudziądzu. Pozostawał wówczas w kadrze oficerów piechoty, jako oficer 61 pułku piechoty w Bydgoszczy. Do wiosny 1933 pełnił służbę w 36 pułku piechoty Legii Akademickiej w Warszawie. 11 kwietnia 1933 został przeniesiony do 21 pułku piechoty „Dzieci Warszawy” w Warszawie na stanowisko dowódcy kompanii przy Filii Głównej Składnicy Uzbrojenia Nr 1 w Palmirach. 4 lipca 1935 został zwolniony z zajmowanego stanowiska z pozostawieniem bez przynależności służbowej z równoczesnym oddaniem do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr I. Następnie został przeniesiony w stan spoczynku.
Po zakończeniu II wojny światowej wrócił do kraju i został zarejestrowany w jednej z rejonowych komend uzupełnień.. Zmarł 7 października 1966. Trzy dni później został pochowany na cmentarzu Oliwskim w Gdańsku.
Ordery i odznaczenia Medal Niepodległości – 23 grudnia 1933. Srebrny Krzyż Zasługi Medal Zwycięstwa Order Świętego Stanisława 3 stopnia z mieczami i kokardą
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Ludzie urodzeni w Żytomierzu Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Świętego Stanisława (Imperium Rosyjskie) Kategoria:Polacy – oficerowie Imperium Rosyjskiego Kategoria:Polacy – żołnierze Armii Imperium Rosyjskiego w I wojnie światowej Kategoria:Żołnierze korpusów polskich w Rosji 1917–1918 Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Kapitanowie piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Medalem Niepodległości Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem Zwycięstwa Kategoria:Pochowani na cmentarzu Oliwskim w Gdańsku Kategoria:Urodzeni w 1891 Kategoria:Zmarli w 1966