Siedem trąb (heb. שבעת השופרות) – motyw pojawiający się od ósmego, do jedenastego rozdziału nowotestamentowej Apokalipsy Świętego Jana. Według tej prorockiej księgi, Jan doznał za sprawą Boga objawienia na wyspie Patmos. Według fragmentu Ap 8:1-2, siedmiu aniołów zadęło w siedem trąb, po przełamaniu siódmej pieczęci, zabezpieczającej dokument trzymany w prawej ręce Tego, który siedział na głównym tronieApokalipsa św. Jana 5:1.
Znaczenie trąb w Biblii Przed wynalezieniem trąby z mosiądzu, Bóg miał podarować Mojżeszowi, dwie srebrne trąby, co zostało wspomniane w Księdze Liczb 10:2, ale tradycyjnym świętym rogiem starożytnych Hebrajczyków był tak zwany szofar, wykonany z rogów barana. Szofar był stosowany od czasów Mojżesza, na przykład w Księdze Wyjścia 19:13, w celu zwrócenia uwagi Izraelitów, zasygnalizowania im czegoś, do ogłoszenia zapowiedzi, bądź też ostrzeżenia danego od Boga. W Księdze Jozuego 6:4 siedmiu kapłanów Jozuego, niosło siedem rogów. Były to słynne trąby jerychońskie. Kapłani ci przez siedem dni, siedmiokrotnie okrążali Jerycho, po czym jeden z kapłanów dął w róg, a ludzie krzyczeli, od czego zawalić się miały mury miasta. W Pierwszym Liście świętego Pawła do Tesaloniczan 4:16, „trąba Boża” zapowiada powtórne przyjście Chrystusa.
Opis apokaliptycznych trąb Pierwsza trąba Tekst oryginału:
Tłumaczenie na polski:
Druga trąba Tekst oryginału:
Tłumaczenie na polski:
Trzecia trąba Tekst oryginału:
Tłumaczenie na polski:
Czwarta trąba Tekst oryginału:
Tłumaczenie na polski:
Piąta trąba Tekst oryginału:
Tłumaczenie na polski:
Szósta trąba Tekst oryginału:
Tłumaczenie na polski:
Siódma trąba Tekst oryginalny:
Tłumaczenie na polski:
Interpretacje
Katolicki biblista Robert Witham, wydał w 1733 w dwóch tomach, „Adnotacje do Nowego Testamentu” (Annotations on the New Testament). Komentując dziewiąty rozdział Apokalipsy św. Jana, zaproponował dwie preterystyczne interpretacje, dla identyfikacji szarańczy z ogonem skorpiona. Według Withama szarańcza mogła reprezentować: najazd Gotów i „tych barbarzyńskich ludów”, które wtargnęły do Imperium Rzymskiego w czasie panowania cesarza Decjusza. oraz heretyków, którzy odrzucili katolicką naturę Chrystusa, czyli przede wszystkim Teodoreta, Prakseasza, Noetusa, Pawła z Samosaty, Sabeliusza i Ariusza z Aleksandrii. W chrześcijańskiej eschatologii, pierwsze sześć trąb użytych zostało, aby zbudzić grzeszników na ziemi i wezwać ich do nawrócenia. Każdy odgłos trąby niesie ze sobą coraz straszliwsze plagi. Wszystkie trąby służą do przewidywania i dania do zrozumienia czytelnikowi, że zaraz nastąpi ostrzeżenie, jednak siódma trąba nie niesie ze sobą plagi. Jej brzmienie ma raczej na celu pokazanie, że chwała została dana Bogu, a jego królestwo zostało ogłoszone.
Według preterystycznego rozumienia Apokalipsy św. Jana, brzmienia trąb apokaliptycznych są podobne do trąb wojennych przeciwko niewiernemu Izraelowi z okresu, który czasowo odpowiada wydarzeniom z wojen żydowskich. Na przykład druga trąba ma wedle tej interpretacji symbolizować Rzym, przedstawiony jako góry, które symbolizują wielkie narody w Starym Testamencie. Trąba ta może przedstawiać zniszczenie Galilei i jezioro Tyberiadzkie pełne krwi i martwych ciał. Z kolei chrześcijańscy apologeci-futuryści uważają, iż wspomniana przez Jana z Patmos wielka góra płonąca w ogniu i zanurzająca się w morzu, jest zapowiedzią katastrofy kosmicznej ze strony obiektu bliskiego ziemi.
Zwolennicy doktryny posttrybulacjonizmu twierdzą, że siódma trąba jest ostatnią trąbą wymienioną w Pierwszym Liście do Koryntian 15:52 oraz że istnieje silna korelacja między zdarzeniami wymienionymi w Księdze Izajasza 27:13, Ewangelią Mateusza 24: 29-31, a Pierwszym Listem do Tesaloniczan 4:16. Te analogie są przez nich wykorzystywane do podkreślenia zachwytu, występującego po zakończeniu ucisku. Z tego to powodu, posttrybulacjoniści widzą zachwyt powstały w czasie siódmej trąby. Jej charakter ukazuje, że „czasu już nie będzie, a tajemnica Boga się dokonała” według Ap 10:6-7. Z kolei wedle Ap 11:15, przy siódmej trąbie Jezus rządzi po wsze czasy.
Według Świadków Jehowy dźwięk trąb oznacza ogłaszanie przez nich wyroków Jehowy Boga na szatański świat. Rozpoczęło się od kongresu w roku 1922 i będzie trwać aż do wielkiego ucisku.
Galeria
Zobacz też Niewiasta obleczona w słońce Siedem czasz Eschatologia chrześcijańska Nierządnica z Babilonu Plagi egipskie Księgi prorockie Starego Testamentu
Linki zewnętrzne Revelation 16, English Standard Version (ESV) Biblia Tysiąclecia – Apokalipsa św. Jana Biblia Tysiąclecia (tłumaczenie IV) Biblia Internetowa
Przypisy
Bibliografia Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu. Poznań-Warszawa: Pallotinum, 1990, (Ap. 8-11), seria: Biblia Tysiąclecia – wydanie trzecie, poprawione. Kenneth G. C. Newport: Apocalypse and millennium: studies in biblical eisegesis. 2000, , . Koester Craig R (2001). Revelation and the End of All Things. Wm. B. Eerdmans Publishing. LaHaye, T. (1999). Revelation Unveiled (p. 167). Grand Rapids, MI: Zonervan. . Chapman, G. W. (1996, August). Comets and Asteroids and Future Cosmological Catastrophes.
Kategoria:Nowy Testament Kategoria:Eschatologia Kategoria:Apokalipsa św. Jana