Międzynarodowa Komisja mieszana do dialogu teologicznego między Kościołem katolickim a Kościołem prawosławnym

Międzynarodowa Komisja mieszana do dialogu teologicznego między Kościołem katolickim a Kościołem prawosławnym – działająca od 1980 roku komisja teologiczna, składająca się z delegacji Kościoła katolickiego i 14 autokefalicznych Kościołów prawosławnych.

Kościół prawosławny reprezentowany jest przez: Patriarchat Ekumeniczny Konstantynopola Patriarchat Aleksandrii Patriarchat Antiochii Patriarchat Jerozolimy Patriarchat Moskiewski Serbski Kościół Prawosławny Rumuński Kościół Prawosławny Bułgarski Kościół Prawosławny Gruziński Kościół Prawosławny Cypryjski Kościół Prawosławny Grecki Kościół Prawosławny Polski Autokefaliczny Kościół Prawosławny Kościół Prawosławny Czech i Słowacji Albański Kościół Prawosławny.

Historia Do końca lat 70. między Rzymem i Konstantynopolem trwał tzw. dialog miłości. To wówczas zainicjowano trwającą do dziś praktykę wzajemnych wizyt delegacji katolickiej w Stambule na uroczystość św. Andrzeja 30 listopada i prawosławnej w Rzymie na uroczystość świętych Piotra i Pawła 29 czerwca. W 1965 r. zniesiono ekskomuniki nałożone na siebie nawzajem przez Rzym i Konstantynopol w 1054 r.

Podczas wizyty Jana Pawła II w Stambule zdecydowano o powołaniu Międzynarodowej Komisji, złożonej z biskupów i teologów. Rozpoczęła ona działalność w 1980 r. Komisja przygotowała dokumenty: „Misterium Kościoła i Eucharystii w świetle misterium Trójcy Świętej” (1982), „Wiara, sakramenty i jedność Kościoła” (1987) oraz „Sakrament kapłaństwa w sakramentalnej strukturze Kościoła ze szczególnym uwzględnieniem znaczenia sukcesji apostolskiej dla uświęcenia i jedności Ludu Bożego” (1988).

W 1993 r. Komisja wypracowała Deklarację z Balamand, m.in. odrzucającą uniatyzm jako dzisiejszą metodę przywracania jedności Kościoła, a jednocześnie uznającą istnienie katolickich Kościołów wschodnich.

Dalsze rozmowy załamały się i wznowiono je dopiero po siedmiu latach. Ich pierwszym owocem był dokument „Eklezjologiczne i kanoniczne skutki sakramentalnej istoty Kościoła”, przyjęty przez Komisję w Rawennie w 2007 r.

W 2016 r. przyjęto dokument „Ku wspólnemu zrozumieniu synodalności i prymatu w służbie jedności Kościoła”, traktujący m.in. o roli prymatu biskupa Rzymu w komunii Kościoła w pierwszym tysiącleciu.

Sesje plenarne odbywają się na ogół co dwa lata, organizowane na przemian przez stronę katolicką i prawosławną, a w latach, gdy nie obradują komisje, nieraz spotykają się podkomisje dla omówienia np. pojawiających się trudności. Jedna z takich podkomisji obradowała w Opolu w czerwcu 1985 r.Bp Nitkiewicz: ekumenizm nie stoi w miejscu

Sesje plenarne Patmos, Rodos - 1980 - „Misterium Kościoła i Eucharystii w świetle tajemnicy Trójcy Świętej” Monachium - 1982 - „Misterium Kościoła i Eucharystii w świetle tajemnicy Trójcy Świętej” Kreta - 1984 - „Wiara, Sakramenty i jedność Kościoła” Bari - 1987 - „Wiara, Sakramenty i jedność Kościoła” Valamo 1988 - „Sakrament święceń w sakramentalnej strukturze Kościoła, ze szczególnym uwzględnieniem wagi sukcesji apostolskiej dla uświęcenia i jedności Ludu Bożego” Freising - 1990 - „Uniatyzm” Balamand - 1993 - „Uniatyzm jako metoda jedności w przeszłości i obecne dążenie do komunii” Emmitsburg - 2000 - „Eklezjologiczne i kanoniczne skutki uniatyzmu” Belgrad - 2006 - „Eklezjologiczne i kanoniczne skutki sakramentalnej istoty Kościoła", "Synodalność i autorytet w Kościele na trzech poziomach życia kościelnego: lokalnym, regionalnym i uniwersalnym” Rawenna - 2007 - „Eklezjologiczne i kanoniczne konsekwencje sakramentalnej natury Kościoła. Wspólnota kościelna, synodalność i autorytet” Pafos - 2009 - „Rola Biskupa Rzymu w komunii Kościoła w pierwszym millennium” Wiedeń - 2010 - „Rola Biskupa Rzymu w komunii Kościoła w pierwszym millennium” Amman - 2014 - „Ku wspólnemu zrozumieniu synodalności i prymatu w służbie jedności Kościoła” Chieti - 2016 - „Ku wspólnemu zrozumieniu synodalności i prymatu w służbie jedności Kościoła”

Dokumenty wypracowane przez Komisję „Misterium Kościoła i Eucharystii w świetle tajemnicy Trójcy Świętej” „Wiara, Sakramenty i jedność Kościoła” „Sakrament święceń w sakramentalnej strukturze Kościoła, ze szczególnym uwzględnieniem wagi sukcesji apostolskiej dla uświęcenia i jedności Ludu Bożego” „Uniatyzm jako metoda jedności w przeszłości i obecne dążenie do komunii” Deklaracja z Rawenny - „Eklezjologiczne i kanoniczne konsekwencje sakramentalnej natury Kościoła. Wspólnota kościelna, synodalność i autorytet” „Ku wspólnemu zrozumieniu synodalności i prymatu w służbie jedności Kościoła”

Zobacz też Papieska Rada do spraw Popierania Jedności Chrześcijan Międzynarodowa Komisja Mieszana do dialogu teologicznego między Kościołem katolickim a starożytnymi Kościołami wschodnimi

Przypisy

Linki zewnętrzne Strona Komisji

Kategoria:Ekumenizm