Podczas wizyty Jana Pawła II w Stambule zdecydowano o powołaniu Międzynarodowej Komisji, złożonej z biskupów i teologów. Rozpoczęła ona działalność w 1980 r. Komisja przygotowała dokumenty: „Misterium Kościoła i Eucharystii w świetle misterium Trójcy Świętej” (1982), „Wiara, sakramenty i jedność Kościoła” (1987) oraz „Sakrament kapłaństwa w sakramentalnej strukturze Kościoła ze szczególnym uwzględnieniem znaczenia sukcesji apostolskiej dla uświęcenia i jedności Ludu Bożego” (1988).

W 1993 r. Komisja wypracowała Deklarację z Balamand, m.in. odrzucającą uniatyzm jako dzisiejszą metodę przywracania jedności Kościoła, a jednocześnie uznającą istnienie katolickich Kościołów wschodnich.

Dalsze rozmowy załamały się i wznowiono je dopiero po siedmiu latach. Ich pierwszym owocem był dokument „Eklezjologiczne i kanoniczne skutki sakramentalnej istoty Kościoła”, przyjęty przez Komisję w Rawennie w 2007 r.

W 2016 r. przyjęto dokument „Ku wspólnemu zrozumieniu synodalności i prymatu w służbie jedności Kościoła”, traktujący m.in. o roli prymatu biskupa Rzymu w komunii Kościoła w pierwszym tysiącleciu.