Dino L. Ciccarelli (ur. 8 lutego 1960 w Sarnii) – kanadyjski profesjonalny hokeista na lodzie. Rozegrał 19 sezonów w NHL, z czego blisko połowę w Minnesota North Stars. Sukcesy odnosił też będąc zawodnikiem zespołu Detroit Red Wings, w barwach którego uzyskał trzeci wynik w karierze pod względem liczby strzelonych bramek w sezonie. W NHL zdobył łącznie 1200 punktów, a 608 bramek w NHL jest ich największą liczbą zdobytych przez zawodnika przystępującego do draftu, lecz niewybranego przez żadną drużynę NHL. Ciccarelli został wprowadzony do Hockey Hall of Fame w 2010 roku.
Kariera Sarnia Bees (1975–76) Ciccarelli dorastał grając w hokeja w swoim rodzinnym mieście Sarnia, w południowo-zachodniej lidze Ontario Hockey Association. W drużynie Sarnia Junior B rozpoczął grę w wieku 15 lat jesienią 1975 roku, kończąc sezon z dorobkiem 45 goli i 43 asyst w zaledwie 40 meczach. Ciccarelli jest jednym z dwóch graczy zespołu Sarnia Junior B, którzy zostali wprowadzeni do Hockey Hall of Fame (drugą osobą jest Phil Esposito występujący w drużynie Pszczół w 1961 roku).
London Knights (1976–80) W wieku 16 lat Ciccarelli dołączył do London Knights z OMJHL (Ontario Major Junior Hockey League) w rozgrywkach 1976–1977. W jego pierwszym sezonie z Rycerzami zdobył 39 bramek i łącznie 82 punkty w 66 meczach, zajmując piąte miejsce w klasyfikacji punktujących zespołu. W play-off Ciccarelli strzelił 11 goli i 24 punkty w 20 meczach. Zespół zakończył sezon przegrywając z Ottawa 67’s w finale Pucharu Johna Rossa Robertsona.
W jego drugim sezonie (1977–78) z Rycerzami, Ciccarelli strzelił 72 bramki w lidze, zostając jej najskuteczniejszym strzelcem, oraz zanotował 70 asyst łącznie zdobywając 142 punkty, co było trzecim wynikiem sezonu w całej OMJHL. W play-offach Ciccarelli zdobył 6 goli i 16 punktów w dziewięciu meczach. Po sezonie Dino został nagrodzony Trofeum Jima Mahona dla najskuteczniejszego prawoskrzydłowego w OMJHL.
Prowadząc w ligowej klasyfikacji strzelców, w trakcie jednego z porannych treningów doznał złamania kości udowej prawej nogi. Ciccarelli potknął się na odłamku kija hokejowego i uderzył w bandę. W efekcie założono mu 40-centymetrową, stalową szynę, którą nosił przez 25 miesięcy. Z powodu kontuzji Ciccarelli w sezonie 1978–79 pojawił się w zaledwie 30 meczach, zdobywając 8 goli i 19 punktów. W siedmiu meczach fazy play-off strzelił 3 gole i 5-krotnie asystował. Po tym, jak nie został wybrany przez żaden zespół w trakcie NHL Entry Draft, Ciccarelli podpisał kontrakt na zasadzie wolnego transferu z Minnesota North Stars 28 września 1979 roku.
North Stars pozostawiły Ciccarellego w zespole Knights na kolejny sezon 1979-80. Po nieudanych poprzednich rozgrywkach Ciccarelli powrócił do normalnej dyspozycji zdobywając 50 bramek, 53 asysty i łącznie 103 punkty. W pięciu meczach fazy play-off Ciccarelli strzelił 2 gole i uzyskał łącznie 8 punktów.
Minnesota North Stars (1980–89) Debiut Ciccarellego w profesjonalnym hokeju miał miejsce pod koniec sezonu 1979–80 w CHL (Central Hockey League) w zespole Oklahoma City Stars (filii Minnesota North Stars). Zdobycz Ciccarellego w sześciu meczach z Oklahoma City to 3 bramki i 5 punktów.
Większą część sezonu 1980–81 Ciccarelli spędził w Oklahoma City Stars. Rozegrał 48 gier, strzelił 32 gole i zdobył 57 punktów. Został włączony do składu Minnesota North Stars i w pierwszym sezonie w NHL wystąpił w 32 meczach, zdobył 18 bramek i 12-krotnie asystował (30 punktów). W 19 meczach fazy play-off Ciccarelli strzelił 14 goli i zdobył 21 punktów, docierając ze swoją drużyną do finału Pucharu Stanleya w 1981 roku, przegranym z New York Islanders.
Ciccarelli spędził cały sezon 1981–82 w zespole North Stars, w trakcie którego rozegrał 76 meczów. Z 55 golami został najskuteczniejszym zawodnikiem zespołu. W sezonie regularnym zdobył 106 punktów. 9 lutego 1982 wziął udział w 34 meczu gwiazd organizowanym przez Washington Capitals. Jako zawodnik Minnesoty był w zespole Campbell Conference (obecnie Western Conference), między innymi asystując przy bramce Wayne’a Gretzky’ego w przegranym 4–2 meczu z Wales Conference (obecnie Eastern Conference). W fazie play-off Ciccarelli zdobył 3 bramki i 4 punkty w 4 meczach.
W sezonie 1982–83 Dino Ciccarelli stracił na skuteczności strzelając 37 bramek i zdobywając 75 punktów w 77 meczach. Mimo gorszych wyników od tych z ubiegłego sezonu, ponownie pojawił się w meczu gwiazd, tym razem zorganizowanym przez New York Islanders. Dino zdobył bramkę i asystę, pomagając w zwycięstwie Campbell Conference 9–3 nad Wales Confference. W play-offach Ciccarelli pojawił się w 9 meczach, strzelił cztery gole i zdobył 10 punktów.
Sezon 1983–84 był dla Ciccarellego udany. W sezonie regularnym strzelił 38 goli i łącznie uzyskał 71 punktów w 79 meczach, kolejny raz pomagając North Stars w dotarciu do fazy play-off. W 16 meczach fazy pucharowej Dino zdobył 4 gole i 9 punktów. Drużyna North Stars przegrała z Edmonton Oilers w finale Campbell Conference.
W sezonie 1984–85 Ciccarelli kolejny raz był trapiony przez kontuzje. Rozegrał 51 meczów, w których strzelił zaledwie 15 goli i zdobył 32 punkty. To był najsłabszy sezon pod względem dorobku punktowego od czasu debiutanckiego 1980–81 i z najmniejszą zdobyczą bramkową w całej karierze. W 9 meczach play-off Ciccarelli zdobył 3 bramki i 6 punktów.
Sezon 1985–86 był dla Ciccarellego był również udany, jak ten sprzed 2 lat. Dino nie był nękany przez urazy, przez co mógł wystąpić w 75 meczach, w których zdobył 44 gole, zostając najskuteczniejszym strzelcem drużyny. Dzięki zdobytym 89 punktom to był najlepszy sezon od rozgrywek 1981-82. W 5 meczach fazy play-off Ciccarelli raz asystował przy bramce.
W sezonie 1986–87 Ciccarelli poprawił swoje statystyki z poprzednich rozgrywek, zdobywając 52 bramki i 103 punkty w 80 meczach, prowadząc w obu klubowych klasyfikacjach. Mimo rekordowego sezonu Dino Ciccarellego, drużyna North Stars nie grała na miarę oczekiwań i nie awansowała do fazy play-off.
Sezon 1987–88 był dla Ciccarellego trzecim z rzędu ze zdobytymi 40 lub więcej bramkami. Po raz kolejny został najskuteczniejszym i najlepiej punktującym zawodnikiem North Stars z 41 bramkami i 86 punktami w 67 meczach. Mimo to, drużynie z Minnesoty drugi raz z rzędu nie udało się wywalczyć awansu do fazy play-off.
W trakcie sezonu 1988–89 Ciccarelli po 6 latach przerwy, po raz kolejny został wybrany do meczu gwiazd zorganizowanym w Edmonton w 1989 roku. Mecz Campbell Conference (zachód) przeciwko Wales Conference (wschód) wygrała drużyna z zachodu z wynikiem 9-5. Łącznie w sezonie 1988–89 Ciccarelli rozegrał 65 meczów, strzelił 32 gole i 27 razy asystował. 7 marca 1989 drużyny Minnesota North Stars i Washington Capitals dokonały wymiany Dino Ciccarellego i Boba Rouse'a w zamian za Mike’a Gartnera i Larry’ego Murphy’ego.
Washington Capitals (1989–92) Sezon 1988–89 Ciccarelli zakończył już w barwach Washington Capitals. Występując w 11 meczach strzelił 12 goli i trzykrotnie asystował, pomagając drużynie awansować do fazy play-off. Swój pierwszy mecz jako Capital rozegrał 8 marca 1989 roku, w przegranym 3–2 meczu z Montreal Canadiens, nie zdobywając przy tym żadnego punktu. Swoją pierwszą bramkę w Waszyngtonie zdobył 11 marca 1989, pokonując bramkarza New York Rangers Johna Vanbiesbroucka. Spotkanie zakończyło się zwycięstwem Caps 4-2. 18 marca 1989 Ciccarelli miał duży udział w zwycięstwie 8–2 nad Hartford Whalers, strzelając 4 bramki i asystując przy kolejnych 3. Pierwszy mecz w play-off w barwach Caps Ciccarelli rozegrał 5 kwietnia 1989 roku. Mecz zakończył się zwycięstwem 3–2 nad Philadelphia Flyers, jednak Dino nie zdobył żadnego punktu. Pierwszą bramkę w fazie play-off w drużynie z Waszyngtonu zdobył 6 kwietnia 1989, strzelając Ronowi Hextallowi w przegranym 3–2 meczu z Flyers. Ciccarelli zagrał w sześciu meczach, w których strzelił 3 bramki i zdobył 6 punktów, zanim Caps zostali wyeliminowani przez zespół z Filadelfii.
W pierwszym pełnym sezonie 1989–90 w barwach Caps Ciccarelli strzelił 41 goli. Był to jego piąty kolejny sezon z 40 lub więcej bramkami, a liczba zdobytych 79 punktów sprawiła, że również był najlepiej punktującym z Caps. 6 lutego 1990 Ciccarelli zdobył 4 bramki w zwycięskim 12–2 meczu z Quebec Nordiques. W rozgrywkach play-off Ciccarelli zdobył 8 goli i 11 punktów w ośmiu meczach, przed urazem doznanym 21 kwietnia 1990 w meczu przeciwko New York Rangers, który wyłączył go z gry do końca sezonu. Strzelił hat tricka w play-off przeciwko New Jersey Devils w meczu zwyciężonym 5–4 w dogrywce, 5 kwietnia 90.
Ciccarelli opuścił 26 meczów w sezonie 1990–91, zdobywając 21 bramek i 39 punktów, najmniej od sezonu 1984-85. Strzelił hat tricka w wygranym 6–3 meczu przeciwko Edmonton Oilers 8 lutego 1991. Mimo słabych statystyk w sezonie regularnym, w rozgrywkach play-off Ciccarelli był efektywny – jego dorobek to 5 bramek i 9 punktów w 11 meczach.
Dino odnalazł formę w sezonie 1991–92, co było widać po jego statystykach – 38 goli i 76 punktów, które wydatnie przyczyniły się do kolejnego awansu Capitals do play-off. W play-off 25 kwietnia 1992 Ciccarelli zdobył 4 bramki w meczu z Pittsburgh Penguins wygranym 7-2. W 7 meczach zdobył 5 bramek i 9 punktów. 20 czerwca 1992 Dino Ciccarelli został oddany do Detroit Red Wings za Kevina Millera.
Detroit Red Wings (1992–96) Ciccarelli zadebiutował w Detroit Red Wings 6 października 1992 roku, w przegranym 4–1 meczu z Winnipeg Jets. 8 października 1992 Ciccarelli zdobył swoją pierwszą bramkę jako Red Wing, strzelając Kelly’emu Hrudeyowi z Los Angeles Kings w zwycięskim 5–3 meczu. Pierwszy sezon w Detroit zakończył z dorobkiem 41 bramek i 97 punktów, drugim pod względem skuteczności w drużynie Detroit Red Wings. Liczba zdobytych punktów była najwyższa od sezonu 1986–87, kiedy zdobył ich 103 będąc zawodnikiem Minnesoty North Stars. Pierwszy mecz w play-off w barwach Red Wings Ciccarelli zagrał 19 kwietnia 1993 roku, notując asystę przy bramce w zwycięskim 6–3 meczu z Toronto Maple Leafs. Pierwszego gola w play-off w zespole z Detroit zdobył 27 kwietnia 1993 roku strzelając Félixowi Potvinowi w przegranym 5–4 meczu z Maple Leafs. 29 kwietnia 1993 Ciccarelli strzelił hat tricka dla Red Wings w zwycięstwie 7–3 nad drużyną z Toronto. Ogółem Ciccarelli pojawił się na lodowisku w 7 meczach fazy play-off, w których strzelił 4 bramki i zanotował 2 asysty.
W kolejnym sezonie 1993–94 Ciccarelli zdobył 28 bramek i zanotował 29 asyst w 66 meczach, co łącznie dało 57 punktów. Tym samym zanotował 40-punktowy spadek względem ubiegłego sezonu. 5 kwietnia 1994 w meczu przeciwko Vancouver Canucks strzelił cztery gole i dołożył dwie asysty, co przyczyniło się do zwycięstwa 8–3 nad Orkami. W play-offach tego sezonu Ciccarelli zdobył 5 goli i 7 punktów w 7 meczach.
Ze względu na lokaut i skrócony sezon 1994–95 Ciccarelli pojawił się w 42 meczach, w których zdobył 16 bramki i 43 punkty, co dało mu trzecie miejsce w klasyfikacji drużynowej. 22 marca 1995 Ciccarelli zanotował 4 asysty w meczu z Winnipeg Jets. Mecz zakończył się zwycięstwem Wshington Capitals 6-3. W play-offach 11 maja 1995 Ciccarelli zdobył hat tricka przeciwko Dallas Stars w zwycięskim meczu 5-1. Play-offy zakończył z 9 golami i 11 punktami w 16 meczach, a Red Wings przegrali dopiero w finale Pucharu Stanleya z New Jersey Devils.
W sezonie 1995–1996 Ciccarelli strzelił 22 gole i zdobył 43 punkty w 64 meczach, pomagając Red Wings ustanowić rekord NHL w liczbie zwycięstw w sezonie zasadniczym z 62 wygranymi. W fazie play-off Ciccarelli trafił sześciokrotnie i asystował 11 razy w 17 meczach. 27 sierpnia 1996 roku Detroit Red Wings oddali Ciccarellego Tampa Bay Lightning w zamian za prawo wyboru w czwartej rundzie draftu w 1998 NHL Entry Draft.
Tampa Bay Lightning (1996–98)