thumb|Fort Saint Angelo w Birgu W skład fortyfikacji Malty wchodzi kilka warownych miast, cytadele, forty, wieże, baterie, reduty, obwarowania i bunkry. Fortyfikacje budowane były przez tysiące lat, od około roku 1450 p.n.e. aż do połowy XX w., i były one rezultatem strategicznej pozycji i naturalnych portów wysp maltańskich, co czyniło je pożądanymi przez różne mocarstwa.
Najstarszymi znanymi fortyfikacjami na Malcie są mury obronne, budowane wokół osad z epoki brązu. Fenicjanie, Rzymianie i Bizantyńczycy zbudowali mury obronne wokół ważnych osad, lecz do dzisiejszych czasów pozostało ich niewiele. W czasach późnego Średniowiecza głównymi fortyfikacjami na Malcie było miasto stołeczne Mdina, Cittadella na Gozo, Castrum Maris oraz kilka wież i strażnic obserwacyjnych na wybrzeżu.
Fortyfikacje Malty zostały bardzo zmodyfikowane pomiędzy rokiem 1530 a 1798, gdy wyspa była rządzona przez joannitów. Zbudowali oni nowe fortyfikacje wzmocnione bastionami, takie jak fortyfikacje Birgu i Valletty, i zmodernizowali średniowieczny system obrony. Na koniec XVIII w. Malta posiadała zewnętrzne fortyfikacje dookoła Grand Harbour i Marsamxett, jak również nadbrzeżny system obronny, składający się z wież, baterii, redut i szańców.
Po krótkiej okupacji francuskiej, w roku 1800 wyspa przeszła pod rządy brytyjskie. W ostatnim trzydziestoleciu XIX w. (1870.–1900.), wzdłuż maltańskiego wybrzeża oraz Wielkiego Uskoku, zostało zbudowanych szereg fortów poligonalnych i baterii. W latach 30. i 40. XX wieku został zbudowany Fort Campbell, szereg bunkrów i pewna liczba baterii przeciwlotniczych. Były to ostatnie fortyfikacje zbudowane na Malcie.
Fortyfikacje Malty uznawane są za jedne z najlepszych przykładów architektury militarnej na świecie. Generał z , nazwał Maltę w swojej książce A History of the Fortress of Malta (1858) „najpotężniejszą sztuczną fortecą na świecie”. W swojej książce The Story of Malta (1893) napisał, że „w żadnej części świata nie ma pełniej zachowanego systemu umocnień, niż kordon struktur obronnych na Malcie”.
Brytyjski architekt opisywał maltańskie fortyfikacje jako „czystą koncentrację i majestat zupełnie niezrównany”, gdy sędzia i historyk powiedział, że „nigdzie na świecie nie ma rozleglejszych, bardziej imponujących i wybitniejszych fortyfikacji, niż na Malcie”.
Fortyfikacje starożytne i średniowieczne (do 1530) thumb|left|Mury obronne z epoki brązu w Borġ in-Nadur Pierwsze fortyfikacje na Malcie budowane były już w epoce brązu. Co najmniej sześć miejsc zostało zidentyfikowanych, jako przypuszczalne ufortyfikowane osady. Najlepiej zachowaną z nich jest wioska Borġ in-Nadur, niedaleko współczesnego miasta Birżebbuġa. Około roku 1450 p.n.e. mieszkańcy zbudowali wysoki na 4,5 m bastion w kształcie litery D, aby odgrodzić wejście do wioski. Ścianę zbudowano frontem do lądu, co znaczy, że mieszkańcy bardziej obawiali się ataku z wnętrza wyspy, niż od strony morza.
Około roku 700 p.n.e. Fenicjanie, na jednym z najwyższych punktów na wyspie, daleko od morza, założyli i ufortyfikowali miasto Maleth. Później miasto zostało zdobyte przez Rzymian i przemianowane na Melite. Zostało ono znów przemianowane przez Arabów na Medina, co leży u podstaw dzisiejszej nazwy Mdina. Na przestrzeni wieków jego fortyfikacje były wielokrotnie modyfikowane. Choć większość z nich rozebrano i przebudowano między XVI a XVIII wiekiem, podczas współczesnych prac archeologicznych odkryto relikty antycznych murów punicko-rzymskich oraz pozostałości średniowieczne.
Na Malcie odnaleziono również pozostałości okrągłych wież, datowanych na późny okres punicki lub rzymski. Prawdopodobnie służyły one jako wieże strażnicze, choć część badaczy kwestionuje tę hipotezę, wskazując, że ich lokalizacja nie wpisuje się w system obronny.
podaje, że kiedy Arabowie w 870 roku najechali Maltę, forteca została oblężona, zdobyta i zburzona.
thumb|Północne mury Cittadelli zostały zbudowane w XV w. Przed rokiem 1241, Gran Castello lub Cittadella na Gozo była już definitywnie ufortyfikowana, jakkolwiek osadnictwo na wzgórzu datuje się od epoki brązu. Fortyfikacje miasta były ulepszane w przeciągu wieków, i mury północne, ciągle istniejące do dzisiaj, zostały zbudowane w XV w. przez Aragończyków.
Castrum Maris został zbudowany w Średniowieczu. Zamek na pewno istniał przed XIII w. i był zaangażowany w bitwę morską koło Malty w roku 1283. Do początku XVI w. należał do rodziny de Nava.
We wczesnych latach XV w. lokalna milicja posiadała pewną liczbę posterunków strażniczych, rozlokowanych wzdłuż wybrzeża, i prawdopodobnie część z nich posiadała ufortyfikowane wieże strażnicze. Wiadomo, że jedna taka wieża była zbudowana w roku 1488 przez Aragończyków na St. Elmo Point na półwyspie Sciberras.
Fortyfikacje Joannitów (1530–1798) Teren portu thumb|Fortyfikacje Senglei od strony morza W roku 1530, cesarz Karol V podarował Zakonowi Szpitalniczemu św. Jana wyspy maltańskie oraz północnoafrykański port-miasto Trypolis. Rycerze osiedlili się w mieście Birgu i uczynili go swoją stolicą. Wkrótce po swoim przybyciu Zakon przebudował Castrum Maris, zmieniając jego nazwę na Fort Saint Angelo. Później, całe miasto Birgu otoczone zostało nowymi fortyfikacjami, zbudowanymi w podobnym stylu jak system obronny Zakonu na Rodos. Fortyfikacje od strony lądu ukończone zostały przed rokiem 1540. W następstwie ataku na Gozo w 1551 roku, Zakon zdecydował o potrzebie budowy większej liczby systemów obronnych. W roku 1552 zbudowano dwa forty – Fort Saint Elmo na końcu półwyspu Sciberras, obok aragońskiej wieży strażniczej, oraz Fort Saint Michael na Isla. W roku 1553 rozpoczęto budowę nowego ufortyfikowanego miasta u podnóża Fortu Saint Michael, i nazwano go Senglea, na cześć Wielkiego Mistrza, który je zbudował.
thumb|left|Saint Andrew’s Bastion w Valletcie W roku 1565 Malta przeżyła kolejny atak wojsk osmańskich. Fort Saint Elmo upadł po zażartej walce (w której zginął osmański generał Turgut), lecz rycerze Zakonu utrzymali się w Birgu i Senglei, aż do przybycia pomocy. Podczas oblężenia większość fortyfikacji została zniszczona, odbudowano je więc. Wielki Mistrz Jean Parisot de Valette zdecydował o budowie nowej, ufortyfikowanej stolicy na półwyspie Sciberras. Pierwszy kamień pod budowę nowego miasta został położony w roku 1566, i nazwane ono zostało Valletta. Mury miasta, zbudowane w większości w latach 50. i 60. XVI wieku, pozostały przeważnie nienaruszone do dziś; w ich skład wchodzą bastiony, nadszańce, przeciwstraże oraz rów obronny (sucha fosa). Zrujnowany Fort Saint Elmo został odbudowany i włączony w system murów obronnych miasta. Teren wokół fortu był kilkakrotnie umacniany w XVII w., zwłaszcza przez wybudowanie Carafa Enceinte (centrum obronnego) w roku 1687.
thumb|San Salvatore Bastion i Counterguard, część Floriana Lines W XVII w., wraz z wprowadzeniem nowych technologii, zdano sobie sprawę, że jakkolwiek fortyfikacje Valletty zostały dobrze zaprojektowane, tak nie są one wystarczająco mocne, aby wytrzymać naprawdę silny atak. Z tego też powodu, w latach 1635–1640., zostały zbudowane Floriana Lines, otaczające fortyfikacje frontowe Valletty. W XVIII w., pomiędzy Foriana Lines a czołowymi fortyfikacjami Valletty, powstało przedmieście, które stało się z czasem miastem Floriana.
W roku 1638 rozpoczęto budowę Santa Margherita Lines, otaczające fortyfikacje czołowe Birgu i Senglei. Prace zostały zawieszone w roku 1645, z powodu braku funduszy, i pozostały nieukończone przez wiele lat. W następstwie zdobycia Kandii przez wojska osmańskie w roku 1669, zaczęto budowę Cottonera Lines – drugiej linii fortyfikacji, otaczającej obydwa miasta, Birgu i Sengleę, oraz nieukończone Santa Margherita Lines. Prace rozpoczęto w roku 1670, lecz wstrzymano w 1680, ponownie z powodów finansowych. Do tego czasu zbudowano zespół obronny (enceinte) z bastionami, lecz pozostałe ważne elementy systemu nie zostały zbudowane. W końcu w XVIII w. zdołano ukończyć oba systemy obronne – Santa Margherita Lines i Cottonera Lines, jakkolwiek niektóre z planowanych elementów (raweliny, nadszańce, rów obronny i in.) nigdy nie zostały wykonane. W roku 1724, na jednym z bastionów Cottonera Lines zbudowano Fort San Salvatore.
W latach 1670–1698 zbudowany został Fort Ricasoli, wznosząc się majestatycznie nad wschodnim ramieniem Grand Harbour. Zbudowany na planie nieregularnym, zgodnie z linią wybrzeża, zawierał bastiony, mury osłonowe (kurtyny) oraz raweliny. Fort został ulepszony w XVIII wieku. Fort Saint Angelo został również w latach 1690. mocno zmodernizowany, przez dobudowanie licznych baterii artyleryjskich i innych elementów obronnych.
thumb|left|Fort Manoel widziany z bastionów Valletty W latach 1723–1733, na Manoel Island w Marsamxett Harbour, zbudowany został Fort Manoel, aby osłaniać zachodnią stronę Valletty. Fort, zbudowany w stylu barokowym, jest kwadratowy w kształcie, z czterema narożnymi bastionami. Był on ostatnim dużym fortem z bastionami, zbudowanym na Malcie. Ostatnimi dużymi fortyfikacjami, zbudowanymi przez Zakon na terenie portu, był Fort Tigné, zbudowany na Tigné Point w latach 1793–1795. Zbudowany, by osłaniać wejście do Marsamxett, na równi z Fortem Saint Elmo. Architektura tego fortu jest całkiem inna od wcześniejszych fortów Zakonu. Mimo że jest on bardzo mały, jak na XVIII-wieczne standardy, został umieszczony wśród najbardziej rewolucyjnych i wpływowych fortyfikacji maltańskich, jako wczesny przykład fortu poligonalnego. W XIX w. Brytyjczycy zbudowali więcej fortów poligonalnych.
Mdina i Cittadella thumb|De Redin Bastion w Mdinie
Chociaż Mdina nie była już miastem stołecznym, Zakon wciąż wzmacniał siłę obronną miasta i stopniowo przekształcił jego średniowieczne mury w silną fortecę. W latach 1540., za rządów Juana de Homedes y Coscon, po obu stronach fortyfikacji frontowych zbudowane zostały dwa bastiony. Bastion centralny, De Redin Bastion, zbudowany został w połowie XVII w. przez Wielkiego Mistrza Martina de Redin. W wyniku trzęsienia ziemi na Sycylii w roku 1693, miasto zostało uszkodzone, i naprawa zniszczeń trwała przez cały wiek XVIII. Podczas odbudowy, w roku 1724, wejście do miasta zostało zastąpione przez większą bramę, zaprojektowaną przez architekta Charlesa François de Mondion. Ostatnia modyfikacja miała miejsce w roku 1746, kiedy zbudowano Despuig Bastion. Powstały dalsze plany wzmocnienia miasta, lecz nie zostały zrealizowane, ponieważ Zakon skoncentrował się na fortyfikacjach portu.
System obronny Cittadelli na Gozo został również poprawiony przez Zakon. W roku 1551, miasto zostało zdewastowane przez najazd osmański, który przemienił przawie całą populację wyspy w niewolników. W latach 1599–1622, wejście do miasta oraz mury południowe zostały całkowicie przebudowane, północne mury miasta pozostawiono w ich pierwotnej, średniowiecznej formie. Wczesne XVII-wieczne modyfikacje wzbogaciły system obronny o bastiony, nadszańce, magazyny i baterie artyleryjskie.
Fortyfikacje nadbrzeżne thumb|left|Wignacourt Tower w Saint Paul’s Bay
W odróżnieniu od silnie ufortyfikowanej części portowej, reszta wysp pozostawała w większości bezbronna aż do XVII w., i były one podatne na ataki (np. inwazja na Gozo) w 1551 r. Zmieniło się to w roku 1605, kiedy w Mġarr na wyspie Gozo zbudowano Wieżę Garzes. Ta wieża strażnicza została zburzona w roku 1848 przez brytyjską administrację wyspy.
W latach następnych zbudowano więcej wież wzdłuż brzegów wysp. Pierwsza ich grupa, wieże Wignacourta (ang. Wignacourt towers), została zbudowana w latach 1610–1620. Zbudowaano ich sześć, i były one czymś więcej niż zwykłymi wieżami strażniczymi, gdyż utworzyły mocną linię obrony podatnych na ataki części wybrzeża. Z tych sześciu wież, jedna zawaliła się około roku 1715, a inna została zburzona w roku 1888. Pozostałe cztery przetrwały do dziś.
thumb|Għajn Tuffieħa Tower w Mġarr