Pieczarka długotrzonowa (Agaricus altipes F. H. Møller) – gatunek grzybów z rodziny pieczarkowatych (Agaricaceae).
Systematyka i nazewnictwo Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Agaricaceae, Agaricales, Agaricomycetidae, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi.
Po raz pierwszy opisał go w 1951 r. Friedrich Alfred Möller i nadana przez niego nazwa naukowa jest ważna. Niektóre synonimy: Agaricus aestivalis (F.H. Møller) Pilát 1951 Agaricus aestivalis var. flavotactus (F.H. Møller) Pilát 1951 Agaricus albosericellus Gminder 2010 Agaricus albosericeus Rauschert 1992 Agaricus altipes var. altipes (F.H. Møller) F.H. Møller 1951 Psalliota aestivalis F.H. Møller 1950 Psalliota aestivalis var. flavotacta F.H. Møller 1950 Psalliota altipes F.H. Møller 1950. Polską nazwę zarekomendował Władysław Wojewoda w 2003 r.
Morfologia Kapelusz: Średnica 4–8 cm, początkowo stożkowaty lub półkulisty, następnie wypukły z szerokim centralnym garbkiem. Powierzchnia biaława, bladożółtawa, na środku łuskowata. Trzon Wysokość 8–12 cm, grubość 1–2 cm, cylindryczny, lekko poszerzony u nasady, początkowo biały, następnie żółtawobrązowy, drobno włókienkowaty i bruzdowany, w górnej części z cienkim, białym i szybko odpadającym pierścieniem. Blaszki Wolne, wąskie, białawe, różowe do czarnobrązowych, z nieco sterylnym brzegiem. Miąższ W kapeluszu biały, pod skórką różowy, u nasady trzonu czerwonobrązowy. Cechy mikroskopowe Zarodniki elipsoidalne lub jajowato-elipsoidalne, 6–8 × 3,5–4,5 µm, jasnobrązowe, gładkie.
Występowanie i siedlisko Podano występowanie w Ameryce Północnej i Europie. W Polsce W. Wojewoda w 2003 r. przytoczył 2 stanowiska, w późniejszych latach podano dwa następne.
Naziemny grzyb saprotroficzny występujący w lasach, głównie iglastych, rzadko liściastych. Owocniki pojedynczo lub w małych grupach, zwykle od lipca do października.
Znaczenie Grzyb jadalny.
Przypisy
Kategoria:Grzyby jadalne Kategoria:Mykobiota Polski Kategoria:Pieczarkowate