mały|Grób Romana Trechcińskiego na cmentarzu Powązkowskim Trechciński Roman (ur. 3 lipca 1882 w Warszawie, zm. 19 sierpnia 1944 tamże) – polski inżynier, elektrotechnik, profesor Politechniki Warszawskiej, członek Akademii Nauk Technicznych i Towarzystwa Naukowego Warszawskiego.
Życiorys W latach 1904–1907 studiował w Petersburskim Instytucie Elektrotechnicznym, i pracował w Wojenno-Topograficznym Zarządzie Sztabu Generalnego w Petersburgu jako kierownik techniczny warsztatów elektrochemicznych. Jednocześnie zajmował stanowisko asystenta w Katedrze Chemii Instytutu Elektrotechnicznego.
Po ukończeniu studiów rozpoczął pracę w Rosyjskim Towarzystwie L.M. Ericsson w Petersburgu, gdzie objął stanowisko głównego inżyniera produkcji. W 1916 r. został mianowany na dyrektora fabryki telefonów w Moskwie.
W 1918 r. powrócił do Warszawy, a rok później objął stanowisko dyrektora fabryki elektrotechnicznej S.A. Stanrej w Warszawie, funkcję tę sprawował do 1924 r.
W 1920 r. rozpoczął pracę w Politechnice Warszawskiej, jako wykładowca techniki prądów słabych na Wydziale Budowy Maszyn i Elektrotechniki. 22 września 1924 r. otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego i równocześnie objął kierownictwo Katedry Prądów Słabych na Wydziale Elektrycznym PW. 1 września 1929 r. uzyskał nominację na profesora zwyczajnego. W latach akad. 1925/26-1927/28 sprawował funkcję dziekana Wydziału Elektrycznego Politechniki Warszawskiej.
Był również konsultantem firmy L.M. Ericsson, a także Państwowych Zakładów Tele- oraz Radiotechnicznych w Warszawie.
W czasie obrony Warszawy we wrześniu 1939 wraz ze Stanisławem Ryżko obsługiwał nadajnik Zakładu Radiotechniki PW, który działał do kapitulacji stolicy. Zginął w czasie powstania warszawskiego, podczas szturmu generalnego na teren Politechniki 19 sierpnia 1944 − został rozstrzelany przez Niemców przed swoim domem na ul. Koszykowej 75.
Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 72-5-25/26).
Stanowiska 1904-1907 kierownik techniczny warsztatów elektrochemicznych w Wojenno-Topograficznym Zarządzie Sztabu Generalnego w Petersburgu 1905-1907 asystent w Katedrze Chemii Instytutu Elektrotechnicznego w Petersburgu od 1907 r. główny inżynier produkcji w Rosyjskim Towarzystwie L.M. Ericsson w Petersburgu od 1916 r. dyrektor fabryki telefonów w Moskwie 1919-1924 dyrektor fabryki elektrotechnicznej S.A. Stanrej w Warszawie od 1926 r. konsultant szwedzkiej firmy L.M. Ericsson od 22 września 1924 r., kierownik nowo utworzonej Katedry Prądów Słabych na Wydziale Elektrycznym PW 1925/26-1927/28 dziekan Wydziału Elektrycznego PW
Członkostwa Stowarzyszenie Teletechników Polskich, Akademia Nauk Technicznych i Towarzystwo Naukowe Warszawskie Dowództwo Wojsk Łączności AK, Komisja naukowo-techniczna
Nagrody, wyróżnienia, odznaczenia 1938 r. Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Polscy inżynierowie elektrotechnicy Kategoria:Nauczyciele akademiccy Politechniki Warszawskiej Kategoria:Urodzeni w 1882 Kategoria:Zmarli w 1944 Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie Kategoria:Ofiary zbrodni niemieckich w powstaniu warszawskim 1944 Kategoria:Członkowie Towarzystwa Naukowego Warszawskiego