13 Korpus Zmechanizowany () – wyższy związek taktyczny wojsk zmechanizowanych Armii Czerwonej okresu II wojny światowej.
Formowanie Formowanie Korpusu rozpoczęto wiosną 1941 roku w Zachodnim Specjalnym Okręgu Wojskowym. Dowództwo korpusu mieściło się w Bielsku Podlaskim.
Skład 22 Dywizja Pancerna, 30 Dywizja Pancerna, 205 Dywizja Zmotoryzowana, 18 Pułk motocyklowy, 521 Samodzielny batalion łączności, 77 samodzielny zmotoryzowany batalion saperów.
Wyposażenie 22 czerwca 1941 12 Korpus zmechanizowany liczył 17 809 żołnierzy (49% stanu etatowego) oraz miał na stanie: 295 czołgi, w tym: 15 BT, 265 T-26, w tym 20 szt z miotaczami płomieni (chemiczne), 16 T-37/T-38, 34 samochody pancerne: 29 BA-10, 5 BA-20.
Dowódcy generał-major Piotr Achliustin
Działania W chwili ataku Niemiec korpus znajdował się w składzie 10. Armii i Frontu zachodniego. Uczestniczył w bitwie białostocko-mińskiej w której został otoczony i praktycznie w całości zniszczony.
13 Korpus został rozformowany w lecie 1941 roku.
Zobacz też Korpus Zmechanizowany (ZSRR) Atak Niemiec na ZSRR
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Radzieckie korpusy zmechanizowane z okresu II wojny światowej Kategoria:Radzieckie jednostki zmechanizowane utworzone w 1941 Kategoria:Radzieckie jednostki zmechanizowane rozwiązane w 1941