Otto Steinbrinck (ur. 10 grudnia 1888, zm. 16 sierpnia 1949) – niemiecki dowódca okrętów podwodnych Kaiserliche Marine i zbrodniarz nazistowski, skazany w piątym procesie norymberskim (tzw. proces Flicka) na 5 lat więzienia. Czwarty na liście największych niemieckich asów broni podwodnej. W czasie swojej służby jako dowódca U-Bootów zatopił 204 statki o łącznym tonażu ( ton) BRT oraz dwa okręty o wyporności ton, uszkodził dwanaście statków ( ton) oraz jeden okręt.
Przebieg służby Otto Steinbrinck wstąpił do szkoły kadetów Kaiserliche Marine w kwietniu 1907 roku. 21 kwietnia 1908 roku został mianowany na stopień Fähnrich zur See. W 1910 roku służył na krążowniku lekkim SMS „Bremen”. Przed wybuchem I wojny światowej odbył jeszcze służbę na okrętach podwodnych U-15 i U-8.
I wojna światowa W chwili przystąpienia Niemiec do I wojny światowej (1 sierpnia 1914) roku Otto Steinbrinck służył na okręcie podwodnym U-6. 29 września 1914 roku został mianowany jego kapitanem. Okrętem dowodził do 4 listopada 1914, następnie przez miesiąc służy na łodzi torpedowej. Do służby na U-6 powrócił 6 stycznia 1915 roku. 21 stycznia został zastąpiony przez Reinholda Lepsiusa. 15 marca Steinbrinck został przeniesiony do Flotylli Flandria, gdzie został mianowany dowódcą pierwszego przydzielonego do niej okrętu UB-10. W okresie 10 miesięcy UB-10 pod dowództwem Steinbricka zatopił 27 statków o łącznej pojemności BRT. Największym był „Rosalie”. 10 sierpnia 1915 roku 3 mile od boi Blakeney UB-10 storpedował zbudowany rok wcześniej parowiec „Rosalie” o pojemności BRT. Statek został poważnie uszkodzony i doholowany do pozycji (), gdzie zatonął i spoczywa do dziś. 9 stycznia 1916 roku został odznaczony orderem Hohenzollernów. 16 lutego 1916 roku został mianowany drugim dowódcą UB-18. W uznaniu nadzwyczajnych zasług, jakie w wojnę podwodną wniósł Otto Steinbrinck, 29 marca 1916 roku odznaczony został Pour le Mérite. Był trzecim dowódcą okrętu podwodnego, który otrzymał ten najwyższy pruski i niemiecki order wojskowy. Pour le Mérite przed Steinbrinckiem zostali odznaczeni Otto Weddigen (24 października 1914) oraz (5 czerwca 1915). 12 sierpnia 30 mil na południowy zachód od Scilly UB-18 zatopił największą jednostkę nieprzyjaciela w swojej historii. Zbudowany w 1916 roku tankowiec „Antwerpen” o pojemności BRT płynął w swoim dziewiczym rejsie z ładunkiem benzyny z Nowego Jorku do Londynu. Załoga została uratowana przez załogę niszczyciela HMS „Cameleon”.
Kolejną jednostką, która była dowodzona przez Otto Steinbricka był okręt podwodny UC-65. 10 listopada 1916 roku Steinbrick został mianowany pierwszym jej dowódcą. Jednostką dowodził do 31 lipca 1917 roku. Największym zatopionym przez Steinbricka statkiem był brytyjski statek pasażerski „Drina” o pojemności BRT. 7 kwietnia 1917 roku w okolicach Liverpoolu na miny postawione przez UC-65 wszedł brytyjski transatlantyk „Lapland” o pojemności BRT. 26 lipca 1917 roku łupem UC-65 padł brytyjski okręt . W ataku zginęło 38 członków załogi. 1 sierpnia 1917 roku na stanowisku dowódcy UC-65 Steinbricka zastąpił . Otto Steinbrinck został mianowany pierwszym dowódcą nowego okrętu podwodnego UB-57. Okrętem dowodził do 1 stycznia 1918 roku. Do końca wojny służył w dowództwie Flotylli Flandria.
Dalsze losy Po zakończeniu I wojny światowej pełnił szereg funkcji w Verein Deutscher Eisen- und Stahlindustrie. W 1935 roku otrzymał honorowy tytuł Standartenführer w SS. W 1939 roku został mianowany wiceprezesem .
W czasie II wojny światowej zajmował szereg ważnych stanowisk w administracji III Rzeszy. W sierpniu 1945 roku został internowany i w 1947 roku skazany w piątym procesie norymberskim, tzw. procesie Flicka na 5 lat więzienia. W więzieniu Steinbrinck zaczął bardzo chorować i zmarł 16 sierpnia 1949 roku. Pochowany na cmentarzu w Lippstadt.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Dowódcy niemieckich okrętów podwodnych z okresu I wojny światowej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Żelaznym Kategoria:Odznaczeni Orderem Hohenzollernów Kategoria:Odznaczeni wojskowym Orderem Pour le Mérite Kategoria:Urodzeni w 1888 Kategoria:Zmarli w 1949