Chłopska Kopa – wzniesienie o wysokości 763 m n.p.m., w południowo-zachodniej Polsce, w Górach Bialskich, w Sudetach Wschodnich.
Położenie Wzniesienie położone, w północnej części Gór Bialskich w Sudetach Wschodnich, około 1,4 km, na południowy zachód od centrum Nowego Gierałtowa i 1,6 km na północny zachód od wzniesienia Gierałtowskiej Kopy.
Fizjografia Wzniesienie o zróżnicowanych zboczach i niewielkim mało wykształconym szczycie, wyrastającym minimalnie ponad niewielką wierzchowinę. Wzniesienie ma postać wydłużonego wąskiego wału o spłaszczonej małej powierzchni grzbietowej. Wyrasta z północno-zachodniego zbocza wzniesienia Gołogrzbiet na kierunku NE-SW w kształcie podłużnego wypuklenia. Charakteryzujące się regularną rzeźbą, urozmaiconym ukształtowaniem i wyraźnie podkreślonymi dość stromo opadającymi do dolin rzecznych zboczami: wschodnim, zachodnio-północnym i północnym. Południowo-zachodnie zbocze, pasem grzbietowym minimalnie opada w stronę niewielkiego siodła, przechodząc w północno-wschodnie zbocze wyższego o 177 m bliźniaczego wzniesienia Gołogrzbiet. Całe wzniesienie położone jest na obszarze Śnieżnickiego Parku Krajobrazowego. Wzniesienie wyraźnie wydzielają dobrze wykształcone erozyjne doliny górskich potoków: od północy, od wzniesień Gór Złotych oddzielone jest doliną Białej Lądeckiej, od wschodu doliną potoku Kobylica, od zachodu doliną bezimiennego potoku, a od bliźniaczego wzniesienia Gołogrzbiet oddzielone jest niewielkim mało widocznym siodłem. Położenie wzniesienia na tle wyższych wzniesień, kształt i mało wyraźnie podkreślona część szczytowa czynią wzniesienie trudno rozpoznawalnym w terenie.
Budowa Wzniesienie w całości zbudowane ze skał metamorficznych łupków łyszczykowych i gnejsów gierałtowskich. Szczyt i zbocza wzniesienia pokrywa niewielkiej grubości warstwa młodszych osadów glin, żwirów, piasków i lessów z okresu zlodowaceń plejstoceńskich i osadów powstałych w chłodnym, peryglacjalnym klimacie.
Roślinność Wzniesienie częściowo porośnięte monokulturowym lasem świerkowym regla dolnego. Drzewostan porastający szczytowe partie wzniesienia pod koniec XX wieku częściowo dotknęły zniszczenia wywołane katastrofą ekologiczną w Sudetach. Na północnym zboczu poniżej szczytu rozciąga się obszerna śródleśna polana.
Infrastruktura Wschodnim podnóżem prowadzi utwardzona leśna droga z Nowego Gierałtowa na Przełęcz Dział. Naokoło wzniesienia zboczem trawersuje leśna droga. Północne zbocze poniżej poziomu 650 m n.p.m. zajmują pola uprawne i górskie łąki. U północnego podnóża w dolinie Białej Lądeckiej położonych jest kilka pensjonatów.
Turystyka Przez szczyt wzniesienia nie prowadzi szlak turystyczny. Wschodnim podnóżem prowadza szlaki turystyczne: pieszy – prowadzący z Przełęczy Gierałtowskiej, przez Nowy Gierałtów na Przełęcz Suchą, rowerowy, rowerowy. Na szczyt wzniesienia można dojść od Bialskiej Pętli prowadzącej południowym zboczem kilkanaście metrów od szczytu.
Przypisy Wzniesienie na map cz.
Bibliografia Słownik geografii turystycznej Sudetów. Marek Staffa (redakcja). T. 16: Masyw Śnieżnika i Góry Bialskie. Warszawa: Wydawnictwo PTTK „Kraj”, 1993, . Masyw Śnieżnika, Góry Bialskie, Góry Złote, Krowiarki. Skala 1:40 000. Jelenia Góra: Wydawnictwo Turystyczne Plan, 2005. .
Kategoria:Polskie szczyty Gór Bialskich