Szyfr bifid, szyfr dwudzielny – szyfr został zaprezentowany w 1895 roku przez francuskiego kryptologa Felixa Delastelle we francuskim „Przeglądzie inżynierii lądowej” („Revue du Génie civil”) pod nazwą Nowoczesna Kryptografia (Cryptographie Nouvelle). Jest połączeniem szyfru podstawieniowego z szyfrem przestawieniowym.
Algorytm Podstawowym elementem szyfru bifid jest klasyczna szachownica Polibiusza. O ile jednak szyfrowanie przy jej pomocy polega na prostym zastąpieniu liter dwucyfrowymi liczbami – współrzędnymi komórek tabeli, w których się te litery znajdują, to bifid dodaje do tego następny etap – przestawienie. 123451ABCDE2FGHI/JK3LMNOP4QRSTU5VWXYZ Przykładem jest słowo WIKIPEDIA. Zaszyfrowane tylko szachownicą będzie ciągiem cyfr: 52 24 25 24 35 15 14 24 11
W pierwszym etapie szyfrowania szyfrem bifid współrzędne liter tekstu jawnego zapisywane są nie w wierszu, ale w kolumnach: W I K I P E D I A 5 2 2 2 3 1 1 2 1 2 4 5 4 5 5 4 4 1
Następnie cyfry szyfru przepisuje się z tabeli poziomo w jeden wiersz, dzieli na dwucyfrowe grupy i przy pomocy tej samej szachownicy zamienia ponownie w litery otrzymując tekst zaszyfrowany: 5222311212454554 41 W G L B B U U Y Q
Drugi etap szyfrowania usuwa związki między parami cyfr i zaszyfrowanymi literami, co bardzo utrudnia kryptoanalizę. Delastelle udoskonalił ten szyfr w postaci bardziej skomplikowanego szyfru trifid.
Bibliografia
bifid