Narodziny Afrodyty – wiersz młodopolskiego poety Kazimierza Przerwy-Tetmajera, opublikowany w tomiku Poezje. Seria druga. Utwór został napisany jambicznym trzynastozgłoskowcem ze średniówką męską po sylabie szóstej (sSsSsS||sSsSsSs), ujętym w strofy ośmiowersowe rymowane aabbccdd. Składa się z sześciu zwrotek. Opowiada o tym, jak bogini Afrodyta, w Rzymie znana jako Wenus, wynurzyła się z morskiej piany.
Złocisty to był dzień. Błękitne zadumanie objęło cały świat. Na modrym oceanie słoneczny zasnął blask. Na ziemi i na niebie cisza zdawała się wsłuchiwać sama w siebie. Omdlewał w okrąg świat od światła i gorąca, różany płonął kwiat, srebrniała lilia drżąca, nad cichą, modrą toń nieskończonego morza płynęła kwiatów woń, jak lutni dźwięk, w przestworza.
Wiersz Tetmajera mógł być zainspirowany obrazem Sandra Botticellego.
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Twórczość Kazimierza Przerwy-Tetmajera Kategoria:Utwory literackie z 1894 Kategoria:Utwory literackie napisane strofą ośmiowersową Kategoria:Utwory literackie napisane trzynastozgłoskowcem