Elektroniczny instrument płatniczy – oznacza każdy instrument płatniczy, w tym z dostępem do środków pieniężnych na odległość, umożliwiający posiadaczowi dokonywanie operacji przy użyciu informatycznych nośników danych lub elektroniczną identyfikację posiadacza niezbędną do dokonania operacji, w szczególności kartę płatniczą lub instrument pieniądza elektronicznegoUstawa z dnia 12 września 2002 r. o elektronicznych instrumentach płatniczych ()..
Termin ten na poziomie unijnym pojawił się w Zaleceniu 97/489/EC z 30 lipca 1997. Przepisy tego zalecenia zostały implementowane w Polsce w ustawie z dnia 12 września 2002 r. o elektronicznych instrumentach płatniczych. Polska, jako pierwsze państwo w Europie, wprowadziła ustawę całościowo regulującą funkcjonowanie kart płatniczych, pieniądza elektronicznego oraz podmiotów systemów płatności i ich wzajemnej relacjiMarlena Grzelczak: Determinanty obrotu bezgotówkowego w krajach Unii Europejskiej, s. 20.. Ustawa ta została uchylona po wprowadzeniu Ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych, która stanowi transpozycję przepisów znajdujących się w dyrektywach o usługach płatniczych i o pieniądzu elektronicznym.
Przypisy
Kategoria:Płatności