Żukowszczyzna (, Żukouszczyna; , Żukowszczina) – wieś na Białorusi, w rejonie zdzięcielskim obwodu grodzieńskiego, około 8 km na północ od Zdzięcioła.
Historia Co najmniej od II połowy XVIII wieku do drugiej połowy XIX wieku Żukowszczyzna należała do rodziny Korsaków herbu Lis. Pod koniec XIX wieku była własnością Rosjan Doncowych, a w okresie międzywojennym do polskiej rodziny Skorynów.
Po III rozbiorze Polski w 1795 roku Żukowszczyzna, wcześniej należąca do województwa nowogródzkiego Rzeczypospolitej, znalazła się na terenie powiatu słonimskiego (ujezdu) guberni słonimskiej, później litewskiej, grodzieńskiej i mińskiej Imperium Rosyjskiego. Po ustabilizowaniu się granicy polsko-radzieckiej w 1921 roku Żukowszczyzna wróciła do Polski, znalazła się w gminie Zdzięcioł w powiecie słonimskim województwa nowogródzkiego. W 1926 roku cała gmina Zdzięcioł została przyłączona do powiatu nowogródzkiego, od 1945 roku – w ZSRR, od 1991 roku – na terenie Republiki Białorusi.
W 2009 roku wieś liczyła 413 mieszkańców.
Dawny pałac lewo|mały|Pałac w dwudziestoleciu międzywojennym
Prawdopodobnie Edmund Korsak (ur. w 1816 roku) zbudował tu około połowy XIX wieku neogotycki pałac. Miał on pięcioosiowy, dwukondygnacyjny korpus główny, założony na planie prostokąta i przylegającą do niego z prawej strony czterokondygnacyjną, czworograniastą wieżę. Wejście do pałacu było przez ganek z dwiema kolumnami podtrzymującymi znajdujący się wyżej balkon. Zarówno budynek główny jak i wieża były u szczytu zdobione zębatymi attykami, charakterystycznymi dla gotyku. Nad balkonem umieszczono tarczę herbową. Pałac został zniszczony po 1939 roku.
Pałac był otoczony parkiem, którego resztki pozostały do dziś.
Majątek w Żukowszczyźnie został opisany w 2. tomie Dziejów rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej Romana Aftanazego.
Przypisy , znaczenie 1.)
Kategoria:Wsie w rejonie zdzięcielskim