thumb mały Pieczarnica brązowołuseczkowata, pieczareczka brązowołuseczkowata, pieczareczka amerykańska (Macropsalliota americana (Peck) Kun L. Yang, Jia Y. Lin & Zhu L. Yang, in Yang, Lin, Li, Li & Yang) – gatunek grzybów z rodziny pieczarkowatych (Agaricaceae).
Systematyka i nazewnictwo Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Macropsalliota, Agaricaceae, Agaricales, Agaricomycetidae, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi.
Po raz pierwszy takson ten opisał w roku 1872 Charles Horton Peck, nadając mu nazwę Agaricus americanus. W roku 2000 Else C. Wellinga przeniósł go do rodzaju Leucoagaricus, a w 2024 r. Kun L. Yang, Jia Y. Lin & Zhu L. Yang, in Yang, Lin, Li, Li & Yang do rodzaju Macropsalliota. Synonimów nazwy naukowej ma kilkanaście. Niektóre z nich: Leucoagaricus americanus (Peck) Vellinga 2000 Leucoagaricus bresadolae (Schulzer) Bon & Boiffard 1977 Leucoagaricus bresadolae (Schulzer) Bon & Boiffard 1977 var. bresadolae Leucoagaricus bresadolae var. cookeianus Bon 1993 Leucocoprinus americanus (Peck) Redhead 1979 Leucocoprinus bresadolae (Schulzer) Wasser 1978 Leucocoprinus bresadolae (Schulzer) M.M. Moser 1967. Atlas grzybów podał nazwę pieczareczka amerykańska, Komisja ds. Polskiego Nazewnictwa Grzybów przy Polskim Towarzystwie Mykologicznym w 2024 r. nadała mu polską nazwę pieczareczka brązowołuseczkowata. Wkrótce stała się niespójna z aktualną nazwą naukową. W 2025 r. Komisja podała nową nazwę pieczarnica brązowołuseczkowata.
Morfologia Kapelusz Średnica 3–12 cm, u młodych okazów kulisty, później półkulistołukowaty, na koniec płaski, często z garbem na środku. Powierzchnia początkowo gładka, potem coraz bardziej złuszczająca się. Początkowo ma barwę od białawej do brązowej, potem różowobrązową. Łuski czerwonobrązowe. Blaszki Gęste, wolne, u młodych okazów białe, potem różowawe, w końcu czerwonobrązowe. Trzon Wysokość 4,5–12 cm, grubość 1–4 cm, kształt walcowaty, w dolnej części wyraźnie nabrzmiały. Powierzchnia naga lub drobno jedwabista, początkowo biaława, potem coraz bardziej czerwonawa, w końcu czerwonobrązowa. Po uszkodzeniu zmienia barwę na żółtą, potem czerwonawą. Posiada wysoki, podobny do kołnierza, zwisający pierścień, początkowo biały, potem plamisto czerwonawy. U podstawy trzonu biała grzybnia z cienkimi sznurami grzybniowymi. Miąższ Gruby, biały, po przekrojeniu powoli barwiący się na żółto, po wysuszeniu czerwony. Bez wyraźnego zapachu i smaku.
Cechy mikroskopowe Wysyp zarodników biały, zarodniki elipsoidalne, o rozmiarach 9–11 × 6–7 μm, gładkie z małą ilością porów, amyloidalne. cheilocystydy maczugowate lub wrzecionowate o rozmiarach 50-85 × 7,5–23 μm. Pleurocystyd brak. Strzępki w KOH barwią się na brązowo. Komórki w skórce kapelusza o średnicy 3–25 μm, hialinowe do brązowych, strzępki końcowe cylindryczne lub zwężające się.
Występowanie i siedlisko Najwięcej stanowisk podano w Ameryce Północnej. Jest tutaj szeroko rozprzestrzeniony, ale częściej spotykany na wschód od Gór Skalistych. Notowany jest także w niektórych krajach Europy i w Nowej Zelandii. W Polsce gatunek ten był nieznany, brak go w wykazie wszystkich grzybów wielkoowocnikowych W. Wojewody z 2003 r. Po raz pierwszy jego występowanie w Polsce podał Błażej Gierczyk w 2011 r.
Saprotrof rosnący pojedynczo, w rozproszeniu lub stadnie na zrębkach, w pobliżu wysypisk odpadów, na siedliskach ruderalnych i na pniakach. Sporadycznie pojawia się w lesie, gdzie rośnie na pniakach lub wokół martwych drzew. Owocniki wytwarza od lata do jesieni.
Przypisy
Kategoria:Mykobiota Polski Kategoria:Pieczarkowate