thumb|Ignacy Korwin-Milewski w mundurze Kawalera Honoru i Dewocji Zakonu Maltańskiego, portret Władysława Czachórskiego (1876, obraz zaginiony w czasie II wojny światowej) thumb|Wyspa Świętej Katarzyny na Morzu Adriatyckim, należąca do Ignacego Korwin-Milewskiego w latach 1899–1926 thumb|Jacht parowy „Litwa”, należący do Ignacego Korwin-Milewskiego, w porcie w Sztokholmie w lipcu 1897 roku left|thumb|skala=0.5|Ignacy Korwin-Milewski (fotografia sprzed 1899) left|thumb|skala=0.5|Janina Zofia Umiastowska, żona Ignacego Korwin-Milewskiego, z którą pozostawał w separacji i konflikcie (portret po 1924) left|thumb|skala=0.5|Cecylia Włodzimirska, rzekoma córka Ignacego Korwin-Milewskiego (fotografia sprzed 1906)„Nasi” za granicą. „Nowości Ilustrowane”, Rok II, nr 44, 28 października 1905, s. 7–8. [dostęp 2026-05-06]. thumb|Dwór Korwin-Milewskich w Gieranonach, dom rodzinny Ignacego Korwin-Milewskiego (fotografia sprzed 1939 roku) thumb|Pałac Ignacego Korwin-Milewskiego w Wilnie, obecnie siedziba Związku Pisarzy Litwy. Korwin-Milewski był jego właścicielem w latach 1882–1894 thumb|Grobowiec matki Ignacego Korwin-Milewskiego, Weroniki z Wołk-Łaniewskich, na cmentarzu na Rossie w Wilnie, ufundowany przez niego w latach 90. XIX wieku, w którym pochowano jego serce thumb|Święto Trąbek I Aleksandra Gierymskiego (1884). Ignacy Korwin-Milewski posiadał inną wersję tego obrazu, Święto Trąbek II (1888), zaginioną w czasie II wojny światowej Ignacy Karol Milewski (Korwin-Milewski) (ur. w folwarku Jakuń na Wileńszczyźnie, zm. 16 października 1926 w Puli) – polski kolekcjoner i mecenas sztuki, filantrop, podróżnik, hrabia papieski, przedstawiciel XIX-wiecznego konserwatyzmu na ziemiach polskich, publicysta polityczny. Bogaty właściciel ziemski z powiatu oszmiańskiego w guberni wileńskiej leżącej w Kraju Północno-Zachodnim Imperium Rosyjskiego, członek honorowy Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” w KrakowieAndrzej Ryszkiewicz, Milewski (Korwin-Milewski) Ignacy Karol, [w:] Polski Słownik Biograficzny, red. E. Rostworowski, Wrocław-Warszawa-Kraków-Gdańsk 1976, t. XXI.Pamiętnik Sokoła Krakowskiego 1885–1896, Kraków 1896, s. 30..
Życiorys W latach 1856–1863 przebywał w Paryżu, gdzie ukończył Lycée impérial Bonaparte. Po pobycie w Paryżu przeniósł się do Wilna. W roku 1865 rozpoczął studia prawnicze na Uniwersytecie w Dorpacie, które ukończył trzy lata później. Był wówczas członkiem korporacji akademickiej Konwent Polonia. Lata 1868–1870 spędził w Gieranonach. Od maja 1871 roku do 1875 roku studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Monachium. W 1875 roku wyjechał do Rzymu, gdzie w 1876 roku zakupił w Kurii Rzymskiej dziedziczny tytuł hrabiowski, przyjmując herb „Milan”, którego dewiza brzmiała Malgré tout (franc. „mimo wszystko”); został on nadany przez papieża Piusa IX. 18 lutego 1876 roku wstąpił do Zakonu Kawalerów Maltańskich, otrzymując godność Kawalera Wielkiego Krzyża Honoru i Dewocji. W 1877 roku przejął znaczną część majątku matki i od ok. 1880 roku zaczął gromadzić w Wilnie kolekcję dzieł sztukiAndrzej Romanowski, Pozytywizm na Litwie: polskie życie kulturalne na ziemiach litewsko-białorusko-inflanckich w latach 1864–1904, Kraków 2003. ..
Kilkukrotnie zmieniał obywatelstwo z rosyjskiego na austriackie i z powrotem na rosyjskie, które ostatecznie zmienił na włoskie. Pomnożył swój majątek dzięki udanym transakcjom finansowym. W latach 1899–1926 był właścicielem Wyspy Świętej Katarzyny na Morzu Adriatyckim, zakupionej od arcyksięcia Karola Stefana Habsburga, na której osiadł w 1905 roku. Miała ona status eksterytorialny.
Wybudował na wyspie pałac zaprojektowany przez Teodora TalowskiegoStanisław Łoza, Architekci i budowniczowie w Polsce, Warszawa 1954. i umieścił w nim swoją kolekcją dzieł malarskich, w tym obrazy takich artystów jak Jan Matejko, Aleksander Gierymski, Józef Chełmoński, Leon Wyczółkowski, Jacek Malczewski. W skład kolekcji, liczącej pierwotnie ponad 200 płócien artystów związanych ze szkołą monachijską, wchodziły m.in. obrazy Stańczyk Jana Matejki (1865), Babie lato Józefa Chełmońskiego (1875), Aktorzy przed Hamletem Władysława Czachórskiego (1875), Żydówka z cytrynami Aleksandra Gierymskiego (1881) oraz Święto Trąbek Aleksandra Gierymskiego (1888). Jedną z jej części stanowił zbiór autoportretów zamówionych przez Milewskiego w latach 1890–1904 u 16 malarzy, których najwyżej cenił, wzorowany na Galerii Uffizi we Florencji. Za wizytówkę swojej kolekcji uważał Stańczyka i Autoportret Matejki oraz Święto Trąbek Gierymskiego.
Był właścicielem luksusowego jachtu parowego, a zarazem dwumasztowego szkunera, również zakupionego od Karola Stefana Habsburga; pierwotnie nosił on nazwę „Christa”, lecz Milewski zmienił jego nazwę na „Litwa”. Należał do elitarnej Cesarsko-Królewskiej Eskadry Jachtowej (niem. K.u.k Yacht-Geschwader)Statuten des K.u.K. Yacht-Geschwader 1895, 1895, s. 28. [dostęp 2026-05-04]. K.u.k. Yacht-Geschwader in Pola. Bericht des Comité über dessen Thätigkeit während des Jahres 1897, 1897. [dostęp 2026-05-03]. , nominalnie części austro-węgierskiej marynarki wojennejAlmanach für die k.u.k. Kriegs-Marine 1898: mit Genehmigung des k. u. k. Reichs-Kriegs-Ministeriums, Marine-Section, Pola 1898, s. 66, 68, 72. [dostęp 2026-05-04]. (jednostki pływające eskadry posługiwały się austro-węgierską banderą wojenną). W lecie 1897 roku odbył „Litwą” pięciomiesięczny rejs po Morzu Bałtyckim, Morzu Białym i Morzu Norweskim, przepływając 5610 mil morskich i zatrzymując się w 48 miejscach. Opisywał swoje podróże morskie w broszurach i książkach (np. Vingt-trois jours dans l’Ocean Glacial et la Mer Blanche: 4éme Croisiére de la Litwa, Paryż 1898).
Prowadził działalność filantropijną, współfinansował pierwsze pogotowie ratunkowe w Wilnie. W 1892 roku ufundował witraż ku czci Matki Boskiej Ostrobramskiej w prezbiterium kościoła Mariackiego w Krakowie. Wspomagał materialnie polskich artystów jako mecenas sztuki, wypłacał regularną pensję Aleksandrowi Gierymskiemu i posiadał kilkadziesiąt jego obrazów. W latach 1899–1908 był mecenasem malarza Wincentego Wodzinowskiego, zakupił dla niego dworek wraz z pracownią w podkrakowskich Swoszowicach. Planował przekazać kolekcję na własność społeczeństwu polskiemu i zamierzał sfinansować budowę odpowiedniej galerii, jednak pertraktacje z władzami miejskimi Krakowa i Lwowa zakończyły się fiaskiem.
Był ekscentrykiem i bohaterem głośnych skandali, o których pisała polska i europejska prasa. Przez dwa lata utrzymywał relacje z 26-letnią Cecylią Włodzimirską, modelką Wincentego WodzinowskiegoHandel ludzką czcią. „Nowości Ilustrowane”, Rok I, nr 11, 10 grudnia 1904, s. 8–9. [dostęp 2026-05-06].Zajście hr. Milewskiego we Wiedniu (wywiad u h. Milewskiego). „Kurjer Warszawski”, Rok 84, nr 182, 3 lipca 1904, s. 4–5. [dostęp 2026-05-05]., i z powodu ogromnej różnicy wieku, chcąc uniknąć kłopotliwych pytań, przedstawiał ją jako swoją córkę. Związek zakończył się konfliktem i roszczeniami finansowymi ze strony Włodzimirskiej, która żądała pieniędzy jako rzekome nieślubne dziecko Milewskiego. W 1904 roku Milewski postrzelił z rewolweru jej młodego znajomego w trakcie awantury na dworcu kolejowym w Wiedniu, gdy został przez niego niespodziewanie uderzonyHr. Milewski strzela. „Nowiny dla Wszystkich”, Rok II, nr 148, 1 lipca 1904, s. 1–2. [dostęp 2026-05-05].. Relacjonując ten incydent, krakowski dziennik „Nowiny dla Wszystkich” wspomniał, że wcześniej Milewski został na pięć lat wydalony z Rosji za grożenie rewolwerem gubernatorowi Wilna.
W 1906 roku ożenił się w kościele Świętego Ducha w Wilnie z Janiną Zofią Umiastowską z Ostroróg-Sadowskich po śmierci jej pierwszego męża Władysława Umiastowskiego, który zmarł w 1905 roku. Para nie miała dzieci, a małżeństwo po kilku latach zakończyło się separacją. Po I wojnie światowej stracił majątki ziemskie i ruchomości pozostałe na terenach rosyjskich. W 1922 roku w Wilnie przeszedł atak apopleksji, co znacznie nadszarpnęło jego zdrowie. Spędził ostatnie lata życia na Wyspie Świętej Katarzyny. Po separacji i konflikcie z żoną był zmuszony odwoływać się do wielu europejskich instancji sądowych, a jego majątek obłożono sekwestrem. W latach 20. XX wieku znalazł się w tarapatach finansowych i zaczął wyprzedawać swoje zbiory.
8 czerwca 1926 roku usynowił Stanisława Feliksa Lipkowskiego (1901–1986), wnuka swojej siostry Marii, którego uczynił spadkobiercą. Zmarł w szpitalu w Puli 16 października 1926 roku, został pogrzebany na cmentarzu w Rovigno d’IstriaAndrzej Szwarc, Paweł Wieczorkiewicz, Bracia Korwin Milewscy – patrioci czy apostaci?, [w:] Francja – Polska XVIII–XIX w. Studia z dziejów kultury i polityki poświęcone Profesorowi Andrzejowi Zahorskiemu w sześćdziesiątą rocznicę urodzin, Warszawa 1983. ., a jego serce pochowano w grobowcu matki, Weroniki z Wołk-Łaniewskich, na cmentarzu na Rossie w Wilnie. Po śmierci Milewskiego kolekcja jego obrazów uległa rozproszeniu.
Rodzina Wywodził się z Milewskich herbu Korwin, rodziny właścicieli ziemskich. Syn Oskara Korwin-Milewskiego, przedstawiciela konserwatywnego obozu krytykującego nadmierną centralizację Imperium RosyjskiegoDariusz Szpoper, Sukcesorzy Wielkiego Księstwa. Myśl polityczna i działalność konserwatystów polskich na ziemiach litewsko-białoruskich w latach 1904–1939, Gdańsk 1999. ., oraz Weroniki Wołk-Łaniewskiej. Rodzice Ignacego Karola posiadali jeszcze trójkę dzieci: Marię, Oskara oraz Hipolita. Hipolit Milewski, podobnie jak Ignacy Karol, zajął się działalnością polityczną.
Ignacy Korwin-Milewski zakupił w Kurii Rzymskiej dziedziczny tytuł hrabiowski dla najbliższej rodziny, jednak jego ojciec Oskar Korwin-Milewski i brat Hipolit Korwin-Milewski nie używali tytułu hrabiowskiego i często podpisywali się z dodatkiem „nie hrabia”.
Program polityczny i publicystyka W swoich pismach publicystycznych, tworzonych głównie na początku XX wieku, przedstawiał się jako reprezentant szlachty litewskiej i nawoływał do lojalności wobec caratu. Krytykował reformę uwłaszczeniową Aleksandra II z 1861 roku, program polityczny Narodowej Demokracji i polskie powstania narodowe; postulował zwalczanie idei demokratycznych, a ruch narodowowyzwoleńczy i rewolucyjny traktował jako „niebezpieczne mrzonki [...] rujnujące klasę szlachecką”. Uważał, że szlachta Kraju Północno-Zachodniego Imperium Rosyjskiego powinna się zjednoczyć ze szlachtą rosyjską i wiernie stać przy boku cesarza, co zapewni jej uprzywilejowaną pozycję w państwie rosyjskim przy zachowaniu rodzimej tradycji, religii i wielowiekowej kulturyIgnacy Karol Milewski, Głos Szlachcica o wyborach posła do Rady Państwa, Wilno 1910..
Według Mikołaja Tarkowskiego, badacza myśli politycznej Milewskiego, jego poglądy, wyrażane w ostry i bezkompromisowy sposób, miały charakter skrajny i napotykały zdecydowany sprzeciw większości polskiego ziemiaństwa, również o nastawieniu konserwatywno-zachowawczym, narażając go na ataki; zarzucano mu rusofilstwo i apostazję.
Publikacje Broszury polityczno-publicystyczne List otwarty do panów akcyonaryuszów Wileńskiego Ziemskiego Banku (Kraków 1884), Внутренный кризись России и Народное Представительство (Wilno 1905), Głos szlachcica o wyborach posła do Rady Państwa (dwa wydania polskie, Wilno 1910 i Warszawa 1911, oraz wydanie rosyjskie, Petersburg 1911), Wiązanka odpowiedzi szlachcica tudzież słowo o tem, do czego ma dążyć szlachta litewska (Wilno 1910), Do czego ma dążyć szlachta litewska (wydanie polskie i rosyjskie 1911), Walka z kłamstwem (wydanie rosyjskie Petersburg 1910, wydanie polskie Petersburg 1911), O reformie duchowieństwa na Litwie (Wilno 1912), Жажду Справедливости для угнетённого литовского дворянства (Petersburg 1912), Ein Separatfrieden mit Russland? (pod pseudonimem „Doktor A.-Z.”, Wiedeń 1915).
Inne prace Vingt-trois jours dans l’Ocean Glacial et la Mer Blanche: 4éme Croisiére de la Litwa (Paryż 1898), Une petite croisière en très haute compagnie (Paryż 1899),