Juliusz Stanisław Zdanowski (ur. 23 stycznia 1892 w Warszawie, zm. wiosną 1940 w Katyniu) – major administracji Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Stanisława i Lucyny z Włockich. Do 1905 uczył się w rosyjskich szkołach, ale za udział w strajku szkolnym został z nich usunięty. Umieszczono go w polskim Gimnazjum Świecimskiego, a później w Warszawie w Gimnazjum im. Adama Mickiewicza do którego uczęszczał w latach 1908–1913. W ostatnim czynnie działał w pracach Koła Szkolnego Organizacji Młodzieży Niepodległościowej. W 1912 wspólnie z kolegami zawiązał organizację „Strzelca”, w której działał również w Paryżu, gdzie w latach 1913–1917 studiował malarstwo.
8 sierpnia 1917 po otrzymaniu informacji, że we Francji tworzona jest Armia Polska postanowił do niej wstąpić. Odbywał szkolenia w Szkole Podchorążych Piechoty od października 1917, a od stycznia 1918 w Szkole Podoficerów Artylerii i od marca tegoż roku kurs ogniowy. 15 lipca 1918 ukończył szkolenie i jako podchorąży instruktor odbywał służbę w jednym z ośrodków artylerii. Przeniesiony w październiku 1918 do 1 pułku artylerii polowej w którym pełnił początkowo jako podchorąży obowiązki młodszego oficera 8. baterii, a od 24 grudnia 1918 w stopniu podporucznika.
Razem z 1 pap 24 kwietnia 1919 powrócił do Polski, a we wrześniu został przeniesiony do 13 pułku artylerii polowej w którym wyznaczono go instruktorem kursu podoficerów artylerii. W Toruniu w 1920 uczestniczył w kursie dowódców baterii, a po jego zakończeniu wyjechał na front. Wyróżnił się 6 lipca 1920 podczas walk nad Słuczą, 18 lipca 1920 podczas wycofywania się z linii Nowosiółki–Gołogóry XXVI Brygady Piechoty, od 4 do 12 sierpnia 1920 w rejonie Woli Seredyńce i ponownie pod Nowosiółkami. Za swoją postawę i odwagę czterokrotnie odznaczono go Krzyżem Walecznych. 31 sierpnia 1920 walcząc pod Zbarażem był kontuzjowany oraz ranny pod Komorowem. Powrócił ze szpitala i w listopadzie objął stanowisko wykładowcy i instruktora w szkole podoficerskiej 13 pap, a 9 czerwca 1921 wyznaczony w pułku na stanowisko adiutanta. Przełożeni w opinii z listopada 1921 napisali o nim:
Od listopada 1921 do 1928 służył w Departamencie III Ministerstwa Spraw Wojskowych na stanowisku referenta, a później został kierownikiem referatu. 26 stycznia 1922 awansowany na stopień porucznika, a 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 532. lokatą w korpusie oficerów artylerii. 17 grudnia 1924 otrzymał awans na kapitana ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 i 138. lokatą w korpusie oficerów artylerii. Powrócił do linii w 1928 i został przydzielony do 12 dywizjonu artylerii konnej, który stacjonował w Ostrołęce na stanowisko oficera do spraw materiałowych, oficera zwiadowczego oraz dowódcy baterii. W Toruniu w 1931 w Szkole Strzelań Artylerii był na półrocznym kursie doskonalenia oficerów, a po zakończeniu odbył staż w stacjonującym w Ostrołęce 5 pułku ułanów, a po nim powrócił do 12 dak.
1 grudnia 1932 został z dywizjonu odkomenderowany do Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie, w którym był przez rok, a podczas pobytu złożył egzamin dojrzałości dla eksternów typu matematyczno-przyrodniczym. Powrócił do 12 dak i postarał się o przydział do Warszawy, w której na Uniwersytecie Warszawskim na Wydziale Historycznym rozpoczął studia. 24 września 1934 został przeniesiony do Państwowego Urzędu Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego na stanowisko referenta, a później kierownika referatu.
Dyrektor PUWFiPW gen. bryg. Józef Olszyna-Wilczyński w opinii z 23 listopada 1936 pisał między innymi: Szef wydziału PUWFiPW w opinii z 30 listopada 1938 pisał: Służąc w Warszawie mieszkał przy ulicy Karłowicza 17. Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 15. lokatą w korpusie oficerów administracji, grupa administracyjna. W tym samym czasie zajmował stanowisko kierownika referatu do spraw specjalnych w Wydziale Ogólno-Organizacyjnym PUWFiPW.
Jego dalsze losy nie są znane. Prawdopodobnie brał udział w działaniach wojennych 1939 i w nie znanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Jego nazwisko figuruje na liście jeńców wojennych, których NKWD ZSRR przekazało do dyspozycji NKWD w Smoleńsku (pismo nr 052/3 z 27 kwietnia 1940, pozycja 21, teczka personalna nr 1885). Z Kozielska został wywieziony transportem XVIII (z 29 kwietnia 1940) do Lasu Katyńskiego i tam zamordowany.
Pozostawił żonę Zofię Cecylię z domu Chmielnicka oraz córkę.
Ordery i odznaczenia Krzyż Niepodległości (2 sierpnia 1931) „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (10 listopada 1927)M.P. z 1927 r. nr 258, poz. 709 „za zasługi na polu wyszkolenia armji”. Krzyż Walecznych (czterokrotnie) Srebrny Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Pamiątkowy Wielkiej Wojny (Francja) Medal Izery (Belgia)
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie Kategoria:Majorowie administracji II Rzeczypospolitej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (czterokrotnie) Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym Wielkiej Wojny Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie 12 Dywizjonu Artylerii Konnej Kategoria:Oficerowie Wojska Polskiego zamordowani w Katyniu Kategoria:Pochowani na Polskim Cmentarzu Wojennym w Katyniu Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem Izery Kategoria:Żołnierze Armii Polskiej we Francji 1917–1919 Kategoria:Uczestnicy II wojny światowej Kategoria:Uczestnicy strajków szkolnych w Królestwie Kongresowym (1905–1908) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1895 Kategoria:Zmarli w 1940