Judith Anne Marshall „Judy” Tegart Dalton, z domu Tegart (ur. 12 grudnia 1937 w Melbourne) – australijska tenisistka, zwyciężczyni dziewięciu turniejów wielkoszlemowych w grze podwójnej i mieszanej, zdobywczyni Pucharu Federacji w 1965 i 1970 roku, działaczka na rzecz sportu kobiecego. Zdobywczyni karierowego Wielkiego Szlema w deblu (wspólnie z Margaret Smith Court). Jedna z „Original 9”, dziewięciu tenisistek, które rozpoczęły walkę o lepsze traktowanie kobiecego tenisa, zakończone organizacją profesjonalnych kobiecych rozgrywek tenisowych – Virginia Slims Tour (1971) oraz powstaniem WTA (1973). Judy Tegart Dalton wygrała w 1965 i 1966 roku międzynarodowe mistrzostwa Polski.

Kariera tenisowa Jej ulubionym turniejem był Wimbledon, a preferowany styl gry to „serwis–wolej”.

Siedemnastokrotnie startowała w głównym turnieju gry pojedynczej mistrzostw Australii, a jej najlepszym rezultatem był półfinał z 1968 roku, w którym uległa późniejszej mistrzyni Billie Jean King. O jedną rundę dalej zaszła na londyńskiej trawie w tym samym roku, przegrywając mecz mistrzowski ponownie z King 7:9, 5:7. W ćwierćfinale pokonała wówczas Margaret Court 4:6, 8:6, 6:1. W grze podwójnej odnosiła zdecydowanie większe sukcesy. Pierwszy raz triumfowała w Australii w 1964 roku u boku Lesley Turner, stając na drodze Margaret Smith (grającej w parze z Robyn Ebbern) w zdobyciu potrójnej korony turnieju (wygrała grę pojedynczą i mieszaną). W 1966 roku ze Smith wygrała mistrzostwa Francji. Rok później ponownie z Turner powtórzyła sukces w Australii. Grając już na stałe z Margaret Smith Court, okazała się bezkonkurencyjna w pierwszym turnieju wielkoszlemowym roku w latach 1969 i 1970. Triumfowały jeszcze na Wimbledonie w 1969 roku oraz US Open w 1970. Ostatni wygrany turniej wielkoszlemowy Tegart Dalton to US Open 1971 w parze z Rosie Casals.

Jedyny wielkoszlemowy tytuł w grze mieszanej zdobyła w styczniu 1966 roku podczas Mistrzostw Australii w parze z Tonym Rochem. W półfinale pokonała Margaret Smith i Johna Newcombe’a 7:5, 11:13, 6:3, by w meczu mistrzowskim odprawić parę Robyn Ebbern–William Bowrey wynikiem 6:1, 6:3.

W październiku 1965 roku wygrała turniej w Berkeley w grze pojedynczej, podwójnej i mieszanej. W finale singla pokonała Rosie Casals 6:4, 3:6, 7:5, w deblu (w parze z Carole Caldwell Graebner) Casals i Cecilię Martinez 6:1, 6:2, a w mikście (u boku Jimiego McManusa) Lynn Abbes i Donalda Della 6:2, 6:1. W sierpniu 1969 roku powtórzyła ten wyczyn w Hamburgu. W singlu wygrała z Helgą Niessen Masthoff 6:3, 6:4, w deblu (w parze z Masthoff) z Eddą Buding i Helgą Schultze 6:1, 6:4, a w mikście (u boku Marty’ego Riessena) z Pat Walkden i Frew McMillanem 6:4, 6:1. Ponadto jeszcze trzykrotnie wygrała grę pojedynczą i podwójną podczas jednego turnieju: w Berkeley w 1964 roku, w Surbiton w 1968 oraz rok później w Kitzbühel.

W grudniu 1977 roku, w wieku czterdziestu lat, doszła do ćwierćfinału Australian Open zarówno w grze pojedynczej (po przejściu trzystopniowych eliminacji), jak i w grze podwójnej (w parze z Diane Evers). W obu przypadkach została powstrzymana przez późniejszą podwójną mistrzynię Evonne Goolagong Cawley – w singlu 3:6, 1:6, a w deblu (Goolagong w parze z Helen Gourlay Cawley) 0:6, 5:7. Ostatni wygrany mecz w turnieju wielkoszlemowym odnotowała pół roku później – podczas turnieju deblowego na Wimbledonie w 1978 roku wygrała dwa pojedynki, odpadając dopiero w trzeciej rundzie. Karierę tenisową oficjalnie zakończyła w 1978 roku, lecz wystąpiła jeszcze w 1984 i 1985 roku podczas turniejów gry mieszanej na Wimbledonie. W obu przypadkach przegrała w pierwszej rundzie.

W Erze Open tenisa grała stosunkowo krótko – dziesięć lat. Mimo to uplasowała się wspólnie z Court na dziesiątym miejscu na liście najlepszych zespołów deblowych ery open, wygrywając wspólnie 21 tytułów, w tym cztery wielkoszlemowe (wcześniej odniosły jeszcze sześć wspólnych triumfów, w tym jeden w Wielkim Szlemie).

Jest jedną z najstarszych triumfatorek turniejów tenisowych w erze open – deblowy wygrała w czerwcu 1975 roku, w wieku 37 lat 5 miesięcy i 27 dni, w Chichester, grając w parze z o dziesięć lat młodszą Karen Krantzcke, a w grze pojedynczej pokonała pięć miesięcy później Kym Ruddell 6:2, 6:3 w finale w Melbourne, w wieku 37 lat 11 miesięcy i 10 dni.

Dodatkowo może pochwalić się jednym z najwyższych współczynników wygranych meczów w turnieju wielkoszlemowym. Wystąpiła tylko w trzech turniejach gry podwójnej na US Open i odniosła aż dziesięć zwycięstw przy zaledwie jednej porażce (dwa triumfy turniejowe), co daje 91%.

Podczas Australian Open w 2013 roku została uhonorowana miejscem w Australijskiej Tenisowej Galerii Sław.

Życie prywatne Wyszła za mąż 18 listopada 1969 roku za metalurga doktora Davida Daltona. W 2009 roku zmarł on nagle na ich farmie niedaleko Ballarat. Ma dwójkę dzieci – syna Edwarda i córkę Sammi.

Historia występów wielkoszlemowych Legenda

Turniej Australian Open odbył się dwukrotnie w 1977 roku (styczeń i grudzień), za to nie został rozegrany w 1986.

Występy w grze pojedynczej Turniej 1957 1958 1959 1960 1961 1962 1963 1964 1965 1966 1967 1968 1969 1970 1971 1972 1973 1974 1975 1976 1977 1978 Tytuły (w EO) Z–P (w EO) Australian Open 1R 1R 1R A 3R QF 2R QF QF QF QF SF 1R QF A A A QF A 1R 1R QF A 0 / 17 (0 / 6) 22 – 17 (7 – 6) French Open A A A A A 3R 2R 4R A 4R 4R A A 2R A 4R A A A A A A 0 / 7 (0 / 2) 9 – 7 (2 – 2) Wimbledon A A A A A 4R 3R 4R 3R 4R QF F QF 4R SF 3R A A 2R A A A 0 / 12 (0 / 6) 32 – 12 (17 – 6) US Open A A A A A 2R 4R 4R 3R 3R 4R QF A 3R QF A A A A A A A 0 / 9 (0 / 3) 21 – 9 (8 – 3) Ranking na koniec rokuOficjalny komputerowy ranking WTA rozpoczął się od 1975 roku. Dane wcześniejsze podane na podstawie „The Bud Collins History of Tennis”, Third Edition 2017. Ranking nie był publikowany 10 7 9 0 / 45 (0 / 17) 84 – 45 (34 – 17)

Występy w grze podwójnej Turniej 1957 1958 1959 1960 1961 1962 1963 1964 1965 1966 1967 1968 1969 1970 1971 1972 1973 1974 1975 1976 1977 1978 Tytuły (w EO) Z–P (w EO) Australian Open 1R 1R QF A SF SF SF W QF SF W F W W A A A SF SF 2R 1R QF 1R 4 / 19 (2 / 8) 35 – 15 (14 – 6) French Open A A A A A 3R QF QF A W SF A A SF A SF A A A A A A 1 / 7 (0 / 2) 15 – 6 (3 – 2) Wimbledon A A A A A QF SF 3R 2R F SF SF W SF 3R F A A 1R A 2R 3R 1 / 14 (1 / 8) 37 – 13 (20 – 7) US Open A A A A A A A A A A A 1R A W W A A A A A A A 2 / 3 (2 / 3) 10 – 1 (10 – 1) Ranking na koniec roku Ranking nie był publikowany 8 – 43 (5 – 21) 97 – 35 (47 – 16)

Występy w grze mieszanej Turniej 1957 1958 1959 1960 1961 1962 1963 1964 1965 1966 1967 1968 1969 1970 1971 1972 1973 1974 1975 1976 1977 1978 1979–1983 1984 1985 Tytuły (w EO) Z–P (w EO) Australian Open A 2R A A QF QF 2R QF SF W F QF QF Turniej nie był rozgrywany koniec kariery nie był rozgr. 1 / 10 (0 / 1) 14 – 8 (0 – 0) French Open A A A A A SF SF 3R A SF QF A A QF A QF A A A A A A koniec kariery A A 0 / 7 (0 / 2) 14 – 5 (3 – 2) Wimbledon A A A A A 2R 2R 4R F 4R 4R 2R F SF SF QF A A QF A QF 2R koniec kariery 1R 1R 0 / 16 (0 / 10) 32 – 16 (20 – 10) US Open A A A A A A F F F QF A A A F SF A A A A A A A koniec kariery A A 0 / 6 (0 / 2) 15 – 5 (8 – 2)Brak danych z turnieju gry mieszanej z Mistrzostw USA z 1963 roku, stąd ilość meczów nie zawiera tych danych. 1 / 39 (0 / 15) 75 – 34 (31 – 14)

Finały turniejów WTA

Gra pojedyncza 28 (10–18) Przed Erą Open 13 (4–9)

W Erze Open 15 (6–9)

Gra podwójna 101 (57–44) Przed Erą Open 32 (18–14)

W Erze Open 69 (39–30)

Gra mieszana 16 (6–10) Przed Erą Open 10 (4–6)

W Erze Open 6 (2–4)

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Bud Collins, „The Bud Collins History of Tennis”, Third Edition 2017

Kategoria:Australijskie tenisistki Kategoria:Ludzie urodzeni w Melbourne Kategoria:Urodzeni w 1937 Kategoria:Zdobywczynie Pucharu Federacji Kategoria:Triumfatorki Australian Open Kategoria:Triumfatorki French Open Kategoria:Triumfatorki Wimbledonu Kategoria:Triumfatorki US Open