W czerwcu dla uporządkowania sytuacji w Jarosławiu komitet centralny WKP (b) skierował do miasta Siemiona Nachimsona, doświadczonego rewolucjonistę i byłego komisarza pułków strzelców łotewskich, z szerokimi pełnomocnictwami. Zdołał on doprowadzić do zakończenia konfliktu w samej partii bolszewickiej, jednak 2 lipca 1918 r. gubernialny III zjazd rad zakończył się otwartym zerwaniem między bolszewicką większością a eserowską mniejszością i utworzeniem przez obie partie konkurencyjnych gubernialnych komitetów wykonawczych. Nieustanne spory w miejskich i gubernialnych władzach praktycznie uniemożliwiały choćby próbę poprawy sytuacji ekonomicznej w Jarosławiu, autorytet władz upadał.
5 lipca 1918 r. Nachimson, Zakgiejm i pozostali członkowie sztabu do walki z kontrrewolucją rozważali możliwość ściągnięcia do Jarosławia 200 strzelców łotewskich w związku z pogłoskami o możliwym buncie. Zdecydowali jednak, że zrezygnują z tego kroku, by nie pogarszać stosunków z lewicowymi eserowcami.