Bolszewicy przewidywali możliwość wybuchu powstania w mieście. Powołali tajny sztab do walki z kontrrewolucją, śledzili osoby uznane za podejrzane (w tym Pierchurowa), zrezygnowali jednak z ich aresztowania, gdyż spodziewali się przybycia do Jarosławia samego Sawinkowa i mieli nadzieję na zatrzymanie wówczas wszystkich spiskowców. Równocześnie między jarosławskimi bolszewikami i lewicowymi eserowcami trwały nieustanne spory. Lokalni mienszewicy i lewicowi eserowcy bezpośrednio po rewolucji październikowej byli przeciwni pozbawieniu władzy regionalnych organów Rządu Tymczasowego i w proteście opuścili miejską radę robotniczą, chłopską i żołnierską. Spór między dwiema partiami jeszcze się zaostrzył po wdrożeniu przez władze centralne polityki rekwizycji żywności. Dodatkowo skonfliktowani byli przewodniczący gubernialnego komitetu wykonawczego Nikołaj Dobrochotow i kierujący miejskim komitetem wykonawczym Dawid Zakgiejm – chociaż obaj należeli do partii bolszewickiej, nie współpracowali, lecz wzajemnie donosili na siebie do centralnych władz partyjnych, zarzucając sobie nawzajem postawę kontrrewolucyjną, przekraczanie uprawnień i pijaństwo.