Zabiera go do gospody, a gdy rycerz ma płacić za posiłek, okazuje się, że jego sakiewka cudownie się napełniła. Celanta spotyka przy studni ślepego Korebusa, który postanawia wziąć ją za żonę. Za dobre obchodzenie się z głową, wynurzającą się ze studni, Celanta otrzymuje mnóstwo złota.
Jaś wkłada watę do uszu Eumenides, aby nie uległ zaklęciom Sakrapanta, a sam pozbawia czarownika życia. Aby rozbić czarnoksięską lampkę i zdjąć czary, Eumendies dmie w róg. Zjawia się Wenelia, ani żona, ani wdowa, ani panna i rozbija lampkę. Eumenides spotyka się z Delią i wyznaje jej swą miłość. Przyzywa dźwiękiem rogu braci Delii, Erasta i Wenelię. Jaś przypomina rycerzowi o danej mu obietnicy, że podzieli się z nim wszystkim, co zdobędzie po połowie i żąda połowy Delii. Eumenides chce ją oddać Jasiowi, ale ten jest nieubłagany. Gdy rycerz podnosi miecz, by rozpołowić ukochaną, Jasiu go powstrzymuje i znika. Opowieść się kończy, nastaje dzień, a Figiel, Wygłup i Dziwaczek ruszają w dalszą drogę.