Analiza Bajka staruchy należy do, królującej od lat dziewięćdziesiątych XVI wieku na londyńskich scenach, komedii obyczajowych, których bohaterami są często londyńscy czeladnicy i rzemieślnicy. Elementy baśniowo-legendarne łączą się w tej sztuce z rubasznym humorem opisującym codzienne życie prostych ludzi. Pełen uroku utwór przypomina baśń Andersena Towarzysz podróży. Bohaterami są trzej zabłąkani w lesie czeladnicy i żona kowala, Małgorzata. Utwór jest niezwykle trudny do wystawienia ze względu na różnorodność środków i planów użytych do przedstawienia opowieści.
Przekład Na język polski sztukę przełożyła Krystyna Berwińska. Przekład został opublikowany w antologii Dramat elżbietański w 1989.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Dramaty elżbietańskie Kategoria:Utwory literackie z 1595