Arixenia esau – gatunek skorków z podrzędu Neodermaptera i rodziny Arixeniidae.
Gatunek ten opisany został w 1909 roku przez Karla Jordana. Epitet gatunkowy esau pochodzi od łacińskiej transkrypcji imienia biblijnego Ezawa.
Skorki te mają silnie spłaszczone ciało, u dorosłych samic osiągające od 17 do 27 mm, a u dorosłych samców od 15 do 20 mm długości. Długość ciała u zmierzonych larw I stadium wynosi 6–9 mm, II stadium 11–15 mm, III stadium 12–18 mm, a IV stadium 16–24 mm. Stosunkowo długa głowa wyposażona jest w eliptycznego kształtu oczy. Samice mają czułki nieco krótsze niż w przypadku pokrewnej A. camura. U dorosłych samic górna krawędź epimerytów śródtułowia () ma pośrodku wyraźny kąt. Śródpiersie u dorosłych samców ma od 3,8 do 4,3 mm szerokości, a u dorosłych samic od 4,5 do 5 mm szerokości. Przednia połowa spodniej strony pygidium jest u dorosłych samic naga, zaś tylna połowa porośnięta szczecinkami. Ósmy sternit odwłoka samców różni się od siódmego większą długością, stopniem sklerotyzacji, krzywizną tylnej krawędzi i chetotaksją, zaś dłuższy niż szeroki sternit dziewiąty ma wąski i nierównomiernie oszczeciniony płat tylno-środkowy oraz zaokrąglone i silnie wystające płaty tylno-boczne. Przysadki odwłokowe samca są pośrodku nieco poszerzone i w części wierzchołkowej silnie, ale słabiej niż u A. camura zakrzywione.