Polska adaptacja metody, w: Psychologia Rozwojowa, tom 23, nr 2/2018, s. 85.

Pierwsza z nich pozwala na uchwycenie głównie dynamiki zmian, a druga umożliwia przede wszystkim identyfikację oznak gerotranscendencji.

Zgodnie z założeniami teorii, gerotranscendencja to końcowy etap naturalnej progresji na drodze dojrzewania i mądrości – element pozytywnego procesu rozwojowego, w którym redefinicji ulega cały mechanizm spoglądania na własną osobę. W okresie senioralnym zaczyna dominować ogląd „ja” z zewnątrz, a do świadomości jednostki dociera informacja, że nie jest ona centrum wszechświata, że nie jest ponadczasowym bytem, który będzie istniał zawsze w warunkach biologicznych. Zmianie ulega również stosunek do własnego ciała, na którym jednostka już się bezwzględnie nie koncentruje. Takie spojrzenie sprawia, że osoba doświadcza połączenia przyczynowo-skutkowego z całym łańcuchem przeszłych i przyszłych pokoleń (generacji), czując dobitniej niż wcześniej, że jest tylko częścią większej całości (pojęcie kosmicznego zjednoczenia z istotą wszechświataMarta Góral, Jakość podeszłego wieku – komentarz do artykułu Małgorzaty Młynarskiej w: Bibliotekarz Lubuski). Zmianie ulega też spojrzenie na temat śmierci, co do której redukują się obawy i rośnie chęć cieszenia się chwilą obecną.