Po zakończeniu walk w sierpniu 1918 roku został dowódcą artylerii i pełniącym obowiązki dowódcy Północno-Dźwińskiej Flotylli Wojennej, w tym czasie brał udział w walkach z angielskimi wojskami interwencyjnymi i białogwardyjskimi. Potem uczestniczył w walkach przeciwko wojskom gen. Wrangla w rejonie Mariupola – Perekopu. Od września 1919 roku do maja 1920 pierwszy pomocnik dowódcy pancernika „Sewastopol”, w maju rewizor oddziału bazy morskiej Piotrogrodu.
W czerwcu 1920 roku został dowódcą uzbrojonego parostatku „Spassk” wchodzącego w skład Morskich Sił Morza Czarnego, następnie dywizjonu kanonierek rzecznych, a w czerwcu 1920 dowódcą oddziału statków uzbrojonych Dnieprzańskiej Flotylli Wojennej. W lipcu 1920 roku został dowódcą Dnieprzańskiej Flotylli Wojennej, którą dowodził do momentu jej ostatecznego rozwiązania w sierpniu 1922 roku.
W sierpniu 1922 roku został dowódcą kanonierki „Tierec”, a potem dowódcą dywizjonu kanonierek Morskich Sił Morza Czarnego i dowodził nim do stycznia 1923 roku. Następnie był dowódcą oddziału okrętów wojsk pogranicza OGPU, po zwolnieniu z tego stanowiska w okresie od 1923 do sierpnia 1925 roku pozostawał bez przydziału.