W sierpniu 1925 roku został dowódcą oddziału kutrów uzbrojonych rzeki Zachodnia Dźwina, a w lipcu 1926 roku został dowódcą oddziału okrętów Dnieprzańskiej Flotylli Wojennej, którym dowodził do 1931 roku. W roku 1929 ukończył kurs dowódczy w Akademii im. Frunzego. Od czerwca 1931 roku do listopada 1937 roku był dowódcą Dnieprzańskiej Flotylli Wojennej. Po zwolnieniu z tego stanowiska w okresie od listopada 1937 do kwietnia 1938 roku był w dyspozycji dowództwa Marynarki Wojennej. Od kwietnia do sierpnia 1938 roku był dowódcą okrętu-bazy „Newa” Floty Czarnomorskiej. W sierpniu 1938 roku został aresztowany przez NKWD i przebywał w areszcie do listopada 1939 roku. Po zwolnieniu z aresztu do stycznia 1940 był w dyspozycji dowództwa Marynarki Wojennej, a następnie został szefem Wydziału Historycznego Sztabu Głównego Marynarki Wojennej.
Po ataku Niemiec na ZSRR początkowo był w Sztabie Głównym, a w lipcu 1941 roku został dowódcą Obrony Obszaru Wodnego głównej bazy Floty Bałtyckiej i dowodził nią do sierpnia 1941 roku. Następnie został dowódcą Ładoskiej Flotylli Wojennej, którą dowodził do października 1941 roku.