Pomimo jego średniego występu jako dowódcy polowego, Erskine posiadał cechy, które pomagały mu w innych rolach, a ten wypadek tylko chwilowo pogorszył jego karierę. Erskine został kierownikiem misji SHAEF w Belgii w 1944 r., a następnie dowódcą 43 Dywizji Piechoty (Wessex) w 1945 r.

Powojenna kariera Po wojnie Erskine był dowódcą sił brytyjskich w Hongkongu w 1946 r., dowódcą generalnym Armii Terytorialnej w latach 1948–1949 i dowódcą sił brytyjskich w Egipcie w 1949 r. Po powrocie do Wielkiej Brytanii stanął na czele Dowództwa Wschodniego w 1952 r., a rok później został mianowany pełniącym obowiązku szefa Dowództwa Wschodnioafrykańskiego, gdzie był odpowiedzialny za zarządzanie tłumieniem powstania Mau Mau w Kenii i operację Anvil w Nairobi w kwietniu 1954 r. Był szefem Dowództwa Południowego w latach 1955–1958 r., po czym przeszedł na emeryturę. Był honorowym generałem-adiutantem królowej Elżbiety II w latach 1955–1965.

Erskine został Rycerzem Orderu Imperium Brytyjskiego w 1950 r., Rycerzem Orderu łaźni w 1952 r., a wielkim Krzyżem Rycerskim Orderu Łaźni odznaczono go w 1955 r.