Leich był aktywnie zaangażowany w przeciwdziałanie ekspansji komunizmu, pełniąc funkcję asystenta szefa działu do spraw Komitetu Wolnej Europy w Nowym Jorku. Leich przez dziesięć pierwszych lat od początku działania Komitetu Wolnej Europy, działał z osobami zmuszonymi do opuszczenia swoich ojczyzn. Dzielił się wiedzą, dokumentami i doświadczeniem w nawiązywaniu kontaktów z uchodźcami europejskimi w Stanach Zjednoczonych. Brał czynny udział w przygotowaniu deklaracji williamsburskej z 12 czerwca 1952 r., która stanowiła manifest polityczny, wypracowany przez uchodźców. Leich opracował listę osób, które miały przemawiać podczas obchodów rocznicy ustanowienia Karty praw WirginiiAnna Mazurkiewicz, Uchodźcy polityczni z Europy Środkowo-Wschodniej w amerykańskiej polityce zimnowojennej, Warszawa-Gdańsk 2016, s. 378.. Cieszył się sporym zaufaniem w środowisku emigracji politycznej, o czym może świadczyć fakt, iż został oficjalnie powiadomiony o rządowym wsparciu dla Komitetu Wolnej Europy po wcześniejszym sprawdzeniu i złożonej deklaracji o zachowaniu tajemnicy. Był również pierwszym przełożonym Ralpha Waltera (późniejszego dyrektora Radia Wolna Europa). Działał przy Komitecie i powstałej rozgłośni Radia Wolna Europa, mającej na celu przekazywanie informacji do krajów europejskich na temat ważnych wydarzeń na świecie.