W latach 1884–1897 ukazywało się stopniowo zbiorowe wydanie dzieł Schuberta, które ostatecznie ugruntowało jego sławę.

Ubocznym skutkiem tak długiego procesu publikowania utworów Schuberta było ich ciągłe pojawianie się jako repertuarowych nowości, aż do końca XIX stulecia, co podsycało kolejne fale zainteresowania jego twórczością. Jest to jedna z przyczyn fenomenu wpływu Schuberta na następne pokolenia muzyków, który był większy nawet od wpływu Beethovena. Oddziaływanie Schuberta wykracza przy tym poza muzykę poważną. Harmonia utworów Scotta Joplina jest niemal bezpośrednio zaczerpnięta z Schuberta, można się jej doszukać również w utworach Beatlesów. Melodyka i harmonia Schuberta przenikają również język muzycznego teatru, począwszy od , aż do Andrew Lloyda Webbera.

Ze względu na swoją subiektywną emocjonalność Schubert jest często uważany za pioniera romantyzmu w muzyce. Pomimo wszystkich innowacji, jego muzyczny język pozostaje jednak raczej w obrębie wiedeńskiego klasycyzmu, niż późniejszej muzyki romantycznej.