Rewolucjoniści byli przekonani, że Imperium Osmańskie, nie mając pieniędzy ani nie mając możliwości zaciągnięcia nowych kredytów nie będzie w stanie opanować ludowego wystąpienia w Bułgarii. Okazało się jednak, że komitety rewolucyjne na ziemiach bułgarskich były zbyt słabe – brakowało między nimi łączności, szwankowała dyscyplina, brakowało broni, dowódców, a także samych ochotników do walki wśród chłopów. Mimo to Stefan Stambołow, przekazawszy wcześniej informację o planowanym wystąpieniu rosyjskiemu ambasadorowi Nikołajowi Ignatjewowi, przybył z Konstantynopola do Starej Zagory i zdecydował o zbrojnym wystąpieniu 15/28 września 1875 r.T. Wasilewski, Historia Bułgarii, s. 167. Próba wszczęcia powstania zakończyła się całkowitym niepowodzeniem: czorbadżi ze Starej Zagory dowiedzieli się o planowanym wystąpieniu i uprzedzili o nim władze tureckie. Walki trwały krótko i zakończyły się klęską powstańców, zaś inne okręgi rewolucyjne, na wieść o takim biegu wypadków, w ogóle nie przystąpiły do akcji. Stambołow zdołał zbiec do Rumunii, natomiast Christo Botew opuścił Centralny Komitet RewolucyjnyT. Wasilewski, Historia Bułgarii, s. 168.. Nie zrezygnowano jednak z zamiarów wywołania powstania ludowego w Bułgarii.