164.. mały|lewo|Luben Karawełow Wcześniej, w listopadzie 1874 r., bułgarscy działacze krajowi i emigracyjni zebrali się w Bukareszcie na kolejnej naradzie, podczas której Karawełow próbował faktycznie podporządkować sobie Komitet Rewolucyjny. Sugerował, by powierzono mu wyłączne pełnomocnictwa do kierowania organizacją i poszukiwania wsparcia dla Bułgarów u obcych rządów. Obóz młodych rewolucjonistów, któremu przewodził Botew, odrzucił te żądania. W 1875 r. Karawełow ostatecznie odszedł od programu powstańczego. W jego przekonaniu tylko pomoc serbska mogła doprowadzić do odzyskania niepodległości przez Bułgarię, a dopóki ziemie bułgarskie pozostawały pod panowaniem tureckim należało ograniczyć się do pokojowej działalności na polu kultury i oświatyT. Wasilewski, Historia Bułgarii, s. 165..
W czerwcu 1875 r. wybuchło antytureckie powstanie w Bośni i Hercegowinie. Jego przyczyną było podniesienie podatków przez władze tureckie, które potrzebowały pieniędzy na spłatę zadłużenia zagranicznego, klęska nieurodzaju i nędza ludności, zmuszonej do zapożyczania się u lichwiarzy. Jako że podobna skrajnie trudna sytuacja społeczna zaistniała na ziemiach bułgarskich, Centralny Komitet Rewolucyjny kierowany przez Botewa zaczął nawoływać do powstania również chłopów bułgarskich.