W czasie I wojny światowej, 6 sierpnia 1914 wstąpił do Legionów Polskich. Początkowo został przydzielony do 18. kompanii, a później walczył w szeregach 3. kompanii IV batalionu 5 pułku piechoty w składzie I Brygady. Był dwukrotnie kontuzjowany – w 1915 pod Wysokiem Litewskim i 1916 w bitwie pod Kostiuchnówką. Za bohaterstwo wykazane „w walkach o Polską Górę i redutę Piłsudskiego”, 17 maja 1922 został odznaczony orderem wojskowym „Virtuti Militari” V klasy. Po kryzysie przysięgowym (lipiec 1917) został internowany w obozie w Szczypiornie. W październiku 1917 został zwolniony z obozu na skutek interwencji rodziny. Wyjechał w okolice Krakowa, gdzie włączył się w prace Polskiej Organizacji Wojskowej. W listopadzie 1918 wziął udział w rozbrajaniu Austriaków w rejonie Proszowic, a następnie w Krakowie, w przygotowaniu oddziałów odsieczy Lwowa. W 1919 wziął udział w I powstaniu śląskim, w oddziale porucznika Antoniego Ożóg-Orzegowskiego (I batalion bytomski). W 1920 wstąpił jako ochotnik do Wojska Polskiego. Po ukończeniu sześciotygodniowego kursu karabinów maszynowych został przydzielony do I batalionu 202 pułku piechoty. W jego szeregach wziął udział w wojnie z bolszewikami. Po zawieszeniu broni został zdemobilizowany i wrócił do pracy w zakładach w Charsznicy.