thumb|Świecak Świecak – stojak do mocowania łuczywa stosowany w oświetleniu wiejskich chat, ubogich domów mieszczan i szlachty w wielu regionach Polski (Żmudź, Podhale, Śląsk, Lubelszczyzna). Świecaki były powszechnie stosowane do końca wieku XIX, a sporadycznie w niektórych rejonach nawet po II wojnie światowej.
Najprostsze świecaki to garnki z popiołem albo piaskiem lub bryły gliny ze specjalną szparą do wtykania łuczywa. Inny rodzaj świecaka to drewniany słupek, na końcu którego umieszczano matę słomianą wylepioną gliną, płytkę kamienną, żelazny ruszt, kawałek blachy. Później pojawiły się tzw. świecaki kleszczowe. Najprostsze z nich to rozszczepiony drążek lub poprzeczka, pionowo osadzony w drewnianej podstawie, w którą wkładano łuczywo.
Popularne na Śląsku i Podhalu świecaki zakończone były żelaznymi kleszczami, które miały różne kształty: pętli, szczypiec, imadeł. Często dociskane były śrubą lub płaską sprężyną. Świecak taki miał drewnianą podstawę, która była dekorowana ornamentem geometrycznym. Dekorowano także ramiona kutych, żelaznych uchwytów świecaka. Istniały także świecaki w których można było regulować wysokość umieszczenia łuczywa.