Pokrywy podskrzydłowe są przeważnie jaśniejsze od spodu lotek, ciemnoszare lub czarniawe. Części nieopierzone W sezonie lęgowym tęczówka dorosłych osobników ma barwę od jasnożółtej po białawą, obrączka oczna – czerwoną po pomarańczowoczerwoną, nogi – czerwoną. Poza sezonem lęgowym dziób przybiera kolor od matowoczerwonego po pomarańczowoczerwony, ma ciemną końcówkę zmienną u poszczególnych osobników, zaś nogi stają się matowoczerwone po pomarańczowe (zwykle jaśniejsze od dzioba).
Zasięg występowania Podgatunek nominatywny Tereny lęgowe obejmują dwa oddzielne obszary w Ameryce Południowej. Jeden znajduje się u wybrzeża Ekwadoru i Peru, miejscami do 40 km w głąb lądu. Zawiera się głównie między równoleżnikami 2°S i 17°S; rzadziej mewy szarogłowe gniazdują do 1°N na północy i 18°S na południu, do północnego Chile. W Ekwadorze po raz pierwszy gniazdowanie mew szarogłowych stwierdzono w 1978. W 2005 opisano ekwadorską kolonię wysuniętą najdalej na północ z dotychczas znanych na kontynencie, położoną w ujściu rzeki Canuto. Drugi obszar gniazdowania mew szarogłowych ciągnie się od wybrzeży południowej Brazylii po Argentynę (południowa prowincja Buenos Aires), a dalej w głąb lądu przez dorzecza Paragwaju i Parany do argentyńskiej prowincji Santa Fe (w okolice jeziora Melincué).