Po lęgach mewy szarogłowe podgatunku nominatywnego rozpraszają się na obszarze północno-wschodniej Brazylii i środkowej Argentyny. Osobniki gniazdujące u wybrzeży Oceanu Spokojnego regularnie docierają na południe po Mollendo (południowe Peru). Kolonię lęgową w Peru opisano po raz pierwszy w 1970, trzy lata po jej zbadaniu; po raz drugi – w 1979. Przynajmniej do 2017 nie było potwierdzonych przypadków gniazdowania w Paragwaju, gdzie mewy szarogłowe jedynie regularnie zalatują.
Do 2014 roku zabłąkane osobniki tego gatunku dwukrotnie stwierdzono w USA: na Florydzie (26 grudnia 1998, Apalachicola) i w Nowym Jorku (Brooklyn, 24 lipca do 4 sierpnia 2011).
C. c. poiocephalus thumb|Grupa mew szarogłowych u południowego wybrzeża Gambii. Współcześnie te ptaki nie gniazdują już w Gambii, a wyłącznie na położonych 2 km od jej wybrzeża wyspach Bijol Przedstawiciele podgatunku C. c. poiocephalus gniazdują w Afryce Subsaharyjskiej. W Afryce Zachodniej ich obszary lęgowe są nieregularnie rozmieszczone wzdłuż wybrzeży i rzek w interiorze. Wysunięte najbardziej na zachód znajdują się w Mauretanii (wyłącznie w Banc d’Arguin), Senegalu, Gambii i Gwinei Bissau, na północ – przy jeziorze Czad. Zarówno do jeziora Czad i do Mali tereny lęgowe mew szarogłowych ciągną się od wybrzeża wzdłuż głównych rzek i większych jezior.