Są to towarzyskie ptaki, rzadko obserwowane samotnie (co zdarza się na zachodnim wybrzeżu Afryki Południowej). Zwykle żerują w grupach liczących od 3 do 8 osobników. Chętnie przyłączają się do innych mew, w tym do mew patagońskich (C. maculipennis). Te zazwyczaj są względem mew szarogłowych dominujące na śmietniskach, gdzie szukają pożywienia. Mewy szarogłowe odzywają się różnorodnymi podobnymi do rechotu i śmiechu głosami, zbliżonymi do tych wydawanych przez mewy śmieszki, ale głębszymi i bardziej ochrypłymi. Część mew szarogłowych prowadzi osiadły tryb życia. Pozostałe podejmują zwykle krótkodystansowe wędrówki, wiele osobników gniazdujących w interiorze przemieszcza się na wybrzeże. Osobniki z prowincji KwaZulu-Natal i terenu dawnego Transwalu po sezonie lęgowym wędrują do 2000 km od kolonii.
Pożywienie Mewy szarogłowe żywią się głównie rybami i bezkręgowcami (w tym mięczakami i owadami). Zjadają uszkodzone jaja flamingów, a przynajmniej w Mauretanii również i nienaruszone jaja czapli i kormoranów.