„Rubis” zamówiony został w ramach programu rozbudowy floty francuskiej z 1927 roku. Projekt otrzymał sygnaturę Q6. Okręty otrzymały prosty i bezpieczny system przechowywania min, zwany Normand-, w którym miny były przechowywane w szybach umieszczonych w zewnętrznych zbiornikach balastowych, z bezpośrednim mechanizmem zwalniającym. System ten został przetestowany podczas przebudowy pierwszego francuskiego podwodnego stawiacza min, którym był „Maurice Callot”. Powiększoną wersją okrętów typu Saphir były zbudowane na zamówienie Polski stawiacze min typu Wilk.
„Rubis” zbudowany został w . Stępkę okrętu położono 3 kwietnia 1929 roku, a zwodowany został 30 września 1931 roku. Nazwa okrętu pochodziła od jednego z kamieni szlachetnych – rubinu.
Dane taktyczno–techniczne thumb|left|Rzuty „Rubisa” „Rubis” był średniej wielkości podwodnym stawiaczem min o konstrukcji dwukadłubowej. Długość całkowita wynosiła 65,9 metra (64,9 metra między pionami), szerokość 7,2 metra i zanurzenie 4,3 metra. Wyporność normalna w położeniu nawodnym wynosiła 761 ton, a w zanurzeniu 925 ton. Okręt napędzany był na powierzchni przez dwa czterosuwowe silniki wysokoprężne Normand-Vickers o łącznej mocy 1300 KM. Napęd podwodny zapewniały dwa silniki elektryczne o łącznej mocy 1000 KM.