Sztajnberg zyskał reputację twórczego spadkobiercy swojego teścia, który zmarł w 1908. Przygotował pośmiertne publikacje kilku utworów Rimskiego-Korsakowa: suity orkiestrowe z Legendy o niewidzialnym grodzie Kiteziu i dziewicy Fiewronii oraz ze Złotego kogucika, opery Noc majowa i Bojarynia Wiera Szełoga, suitę Antar, a także zbiór pieśni. Był też redaktorem kolejnych wydań (od IX do XIX) publikacji Rimskiego-Korsakowa Prakticzeskij uchebnik garmonii (Praktyczny podręcznik harmonii) (Petersburg/Leningrad, 1912–1956) oraz Osnowy orkiestrowki (Podstawy orkiestracji) (Petersburg, 1913).
Twórczość Wczesne kompozycje Sztajnberga były nieco akademickie i naśladowcze, z ewidentnymi wpływami muzyki Rimskiego-Korsakowa i Gładunowa. Z czasem zaczął szerzej wykorzystywać bogaty folklor rosyjskich ludów, dążąc do jego asymilacji. Umiejętne wykorzystanie prostoty i prymitywizmu muzyki ludowej nadały Sztajnbergowi pewnej twórczej indywidualności. Wprowadzenie w 1932 socrealizmu nie oznaczało dla Sztajnberga poważnej zmiany, ponieważ jego pro-folklorystyczny styl zasadniczo mieścił się w wymaganiach narzucanych twórcom przez władze radzieckie. W latach 1930–1931 i 1938 dokonał aranżacji 24 pieśni z 16 narodów Związku Radzieckiego.