Dodatkowo, fabuła różni się od poprzednich książek, bo nie prezentuje wątków relatywnie liniowo. Każdy z wątków poprzednich tomów powraca w tej części by doprowadzić czytelnika do rozwiązania nawarstwiających się zagadek rodziny Sempere i pozostałych bohaterów Cmentarza zapomnianych książek.
Przez czytelników została nazwana najmroczniejszą częścią Cmentarza zapomnianych książek. Umiejętnie łączy w sobie wiele wątków. Chociaż głównym tematem jest zaginięcie ministra Vallsa, porusza obok wątek złożonych relacji międzyludzkich, czy równie złożony i typowy dla Zafóna, wątek zakazanej literatury. Książka została obwołana świetnym przykładem tzw. literatury środka. Umiejętne balansowanie Carlosa Ruiza Zafona między różnymi gatunkami zostało również docenione w recenzjach czytelniczych. Autor przeplata klimat kryminału, obrazy śmierci i tortur z pięknem poruszającej powieści obyczajowej. Posługuje się wyszukanym językiem i historycznym tłem, a także rozbudowanymi opisami oraz licznymi odwołaniami literackimi.